Her şey, ablamın telefonda bana söylediği o kısa ve gergin cümleyle başladı. Teyzem Nermin ve kuzenim Baran’ın evime taşınacağını öğrendiğimde, bunun hayatımı nasıl altüst edeceğini asla tahmin edemezdim. Şimdi, yıllar sonra hâlâ kendime soruyorum: Acaba başka türlü davranabilir miydim?
Hayatım boyunca kendi hayallerimle ailemin benden bekledikleri arasında sıkışıp kaldım. Bu hikâyede, ailemizi paramparça eden çatışmayı, ihaneti, affetmeyi ve gündelik sıkıntıların ortasında kendimi bulma arayışımı anlatıyorum. Acı, umut ve gerçekten yeniden başlayıp başlayamayacağımız sorusu etrafında dönen bir hikâye bu.
Annemin kiralık evindeki her sorunu çözmek zorunda kalmak beni yordu. Çocukluğumdan beri bana bağımsız olmayı öğreten annem, şimdi her şeyde bana muhtaç. Kendi hayatımı kurmaya çalışırken, annemin beklentileriyle baş etmek zorunda kalıyorum.
Kırk yaşında, küçük bir Anadolu kasabasında kendi düzenimi kurmuşken, kardeşim Zeynep ve çocukları hayatıma aniden dahil oldu. Evimdeki huzur, aile bağları ve fedakarlık arasında sıkışıp kaldım; her geçen gün kendimden biraz daha vazgeçtim. Şimdi, kendi sınırlarımı korumakla ailemi kaybetmek arasında bir seçim yapmak zorundayım.
Bir sabah apartman kapısında patlayan bir kavga, yıllardır içimde biriken yalnızlığı ve çaresizliği gün yüzüne çıkardı. Komşum Zeynep Hanım’la yaşadığımız anlaşmazlık, aslında ailemle, geçmişimle ve hayata dair umudumla verdiğim mücadelenin bir yansımasıydı. Bu hikaye, İstanbul’un bir apartmanında, her gün karşılaştığımız ama konuşmaya cesaret edemediğimiz gerçeklerle yüzleşmemi anlatıyor.