Yıllarca çalışıp biriktirdiğim parayla nihayet Saraybosna’da bir ev aldığım gün, kızım Zehra’nın mutluluğu gözlerimin önündeydi. Ama damadım Kutay’ın ailesi öyle kolay bitecek bir mesele değildi: Huysuzlukları, dedikoduları ve kızımı zora sokan tavırları her geçen gün korkularımı artırıyordu. Şimdi ise en büyük endişem, torunlarımın büyümesinde onların olumsuzluklarının payı olup olmayacağı.
O gece, sıradan bir akşam sandığım anda, kapım çalındı ve hayatım altüst oldu. Hiç tanımadığım bir aile, evimin aslında onların olduğunu iddia ederek içeri girmeye çalıştı. O an, güvenle korku arasındaki ince çizgide, kendi sınırlarımı ve insanlara olan inancımı sorgulamaya başladım.
Bir sabah oğlumun sesiyle uyandım; gözlerinde bir şeyler vardı, içimi kemiren bir huzursuzluk. Yıllar önce, daha 19 yaşındayken evlendiğim adamın bana yaşattığı hayal kırıklıkları, anneliğin yükü ve gurbetin acısıyla yoğrulmuş bir hayatım var. Şimdi, oğlumun ağzından dökülen o cümleyle, geçmişin bütün acıları yeniden canlandı.
Küçük bir Anadolu kasabasında doğdum ve büyüdüm. Hep Amerika’da yeni bir hayat kurmanın hayalini kurdum, ama gerçekler hayallerimden çok farklı çıktı. Şimdi, geriye dönüp baktığımda, yaşadıklarımın bana kattığı acı ve umutları anlatmak istiyorum.
Yirmi yıl Almanya’da yaşadıktan sonra, memleketim Bursa’nın bir köyüne döndüm. Annemden kalan evi ve aile sıcaklığını hayal ederken, karşıma miras kavgası, eniştemin açgözlülüğü ve ablamın sessizliği çıktı. Bu hikaye, aile bağlarının parayla sınandığı bir dönemde, sevginin ve güvenin nasıl sarsıldığını anlatıyor.
Bir akşam yorgunluğuyla eve döndüğümde, mutfağımızda başlayan küçük bir tartışmanın nasıl koca bir evliliği sarsabileceğini hiç düşünmemiştim. O gece, annemden öğrendiğim gołąbki tarifini yaparken yaşadığımız kavga, yıllardır biriktirdiğimiz kırgınlıkların ortaya dökülmesine sebep oldu. Şimdi, mutfağın soğuk fayanslarında yankılanan sessizlikte, hayatımın dönüm noktasını sorguluyorum.
Geçen cumartesi sabahı, kocam Murat’la saat 5:30’da annemin ani gelişiyle uyanıyoruz. Annem, yirmi yıl Almanya ve Belçika’da çalıştıktan sonra Türkiye’ye döndü ve hayatımıza beklenmedik bir şekilde müdahale etmeye başladı. Bu hikaye, aile bağları, özlem, kırgınlık ve affetmenin zorluğu üzerine bir yüzleşme anlatısıdır.
Yirmi yedi yaşında, İstanbul’a annemin ameliyatı ve ev kredisi borçlarımız yüzünden geldim. Yaşlı bir kadına bakıcılık yaparken, onun soğukluğu ve küçümsemesiyle mücadele ettim. Fakat ardında bıraktığı vasiyet, hayatıma bambaşka bir anlam kattı.
Yıllar sonra Almanya’dan memleketime döndüğümde, kendi evimde yabancılarla karşılaştım. Annemle hasret giderirken, hayatımın altüst olacağını hiç tahmin etmemiştim. Şimdi geçmişimle, ailemle ve adaletle yüzleşmek zorundayım.
Bir göçmen çocuğu olarak, annemle birlikte Türkiye’de yeni bir hayata tutunmaya çalışıyoruz. Her gece gökyüzünün öfkesiyle uyanıyor, korkularımızı ve geçmişimizin acılarını birbirimize sarılarak atlatmaya çalışıyoruz. Bu hikaye, yabancı bir ülkede, yabancı bir dilde, hayatta kalma mücadelesi veren bir çocuğun gözünden anlatılıyor.
Uzun bir yolculuktan sonra, köyde kayınvalidemin evine vardığımda, geçmişin gölgesinde kalan sırlar ve aile içi çatışmalarla yüzleşmek zorunda kaldım. Yorgunluğuma rağmen, çocuklarım ve eşimle yeniden bir araya gelmenin hayalini kurarken, köydeki sıcak karşılama kısa sürede yerini gerilime bıraktı. Şimdi, geçmişin yüküyle başa çıkıp ailemi bir arada tutmak için mücadele ediyorum.
