İtalya’dan döndüğümde, köyde annemin evinde beni bekleyen sıcaklık ve huzur sandığım kadar kolay değildi. Yıllar sonra döndüğüm memlekette, çocuklarım ve annemle yüzleştiğim gerçekler, içimdeki boşluğu daha da derinleştirdi. Bu hikaye, aile bağlarının, göçün ve aidiyetin acı-tatlı yüzünü anlatıyor.
Yirmi yıl sonra köyüme döndüğümde, her şeyin değiştiğini gördüm. Geçmişin sıcaklığı yerini soğuk bir sessizliğe bırakmıştı; ailemle yüzleşmem, eski dostlukların gölgesinde kaybolmuştu. Şimdi, geçmişin enkazında kendimi ve köyümü yeniden bulmaya çalışıyorum.
Annemin hastalığı ilerleyince onu kendi evime aldım, ama işler beklediğim gibi gitmedi. Ailemin ve çevremin baskısı, annemin alışkanlıkları ve kendi hayatım arasında sıkışıp kaldım. Sonunda annemi tekrar köyüne bırakmak zorunda kaldım ve şimdi vicdanımla baş başayım.