O öğleden sonrayı asla unutamam: Gelinim Elif’in göl kenarındaki tuhaf davranışlarını izlerken gözlerime inanamadım. Bavulu göle atıp hızla uzaklaşınca, içimde anlam veremediğim bir telaş yükseldi; yaklaştığımda içeriden çıkan kısık sesi duydum. Kendimi suya atıp o cevapsız sorularla dolu bavulu çekip çıkardım—ve açtığımda, yıllardır saklanan bir aile sırrının başlangıcında olduğumu anladım. Yüzleşmeler, aile içi kavgalar ve geçmişimize ait kırık hikâyeler gittikçe büyüyen bir bulmacaya dönüşürken, o an yaşadığım şoku hâlâ kalbimde hissediyorum. Sanki her duyduğum cevap, başka bir yaranın kapısını aralıyordu ve ben neye inanacağımı bilemez haldeydim.