Ablamın düğününde, ailemin gözünde hep ikinci planda kalan “sorunlu” kızdım. O masaya yalnız oturtulmam, köklü bir dışlanışın ve eksik sevgilerin yıllarca üzerime yapışmış yükünü tekrar hissettirdi. Tam ağlamak üzereyken yanımda oturan esrarengiz biri bana fısıldadı: “Bu gece sevgiliymişiz gibi davranalım, ablan söylediklerine pişman olsun.” O an, hayatımı geri almak için bir fırsat mıydı, yoksa yeni bir acının başlangıcı mı? O geceyle birlikte içimde açılan yaraların asıl nedenini karanlık anılar ve yeni sırlar aydınlatacaktı.