Üç ev miras kaldığında bunun bir ceza olacağını asla düşünmemiştim. Her odada ailemin kırık dökük geçmişinin yankıları dolaşıyor, akrabalarım ise bu evleri kendi malıymış gibi kullanıyor. Kızgın mıyım, yalnız mıyım, yoksa ikisi birden mi bilmiyorum; yas bir evse, ben başkalarının yükleriyle kilitli kaldım.
Bir sabah oğlum ve gelinimin kapımda belirmesiyle başlayan, hayatımı altüst eden olayları anlatıyorum. Sevgiyle açtığım kapımda, zamanla kendimi yabancı hissetmeye başladım; evim, huzurum ve kimliğim elimden kayıp giderken, onurumu ve aidiyetimi korumak için mücadele ettim. Şimdi, savaşmaya devam mı etmeliyim yoksa her şeyi geride bırakıp gitmeli miyim, bilmiyorum.
Altmış yaşındayım ve Hatay’da, bir zamanlar eşimle birlikte inşa ettiğimiz evde tek başıma yaşıyorum. Yıllardır ailemden çok, onların miras hırslarıyla mücadele ettim; sevgi yerine çıkar ilişkileriyle çevrili bir hayatım oldu. Şimdi ise, hayatımın son büyük kararını verirken, gerçekten kime güvenebileceğimi ve bu evin kime ait olması gerektiğini sorguluyorum.
Anne ve babamı ani bir kazada kaybettikten sonra, çocukluğumun geçtiği aile evini korumak için amcam ve kuzenlerimle acı bir miras kavgasına tutuşmak zorunda kaldım. En yakınlarımın bencilliğiyle yüzleşirken, aile olmanın ve ev dediğimiz yerin anlamını sorguladım. Bu mücadelede hem kaybettiklerim hem de kazandıklarım, hayatımın en büyük sınavı oldu.
Bir cumartesi sabahı, annemin vefatından üç ay sonra, onun eşyalarını toplamak için çocukluğumun evine döndüm. Evde karşılaştığım beklenmedik bir yabancı, geçmişimle ve ailemle yüzleşmeme sebep oldu. O gün, hem annemin hatıralarıyla hem de kendi korkularımla hesaplaşmak zorunda kaldım.
