İki ergen çocuğun üvey annesi olduğumda, anneliğin kalbimi böylesine acıtacağını hiç düşünmemiştim. Her gün evimde yabancı gibi hissettiğim, gözyaşları ve tartışmalarla dolu gecelerde, yalnızca dualarım ve Allah’a olan inancım bana güç verdi. Bu hikaye, sevginin bazen yetmediği yerde, inancın nasıl bir sığınak olduğunu anlatıyor.
On altı yaşıma basmak üzereyim ve annemi kaybettikten sonra babamla aramda soğuk bir duvar örüldü. Üvey ablam Elif her zaman babamın gözdesi olurken, ben kendi duygularımla ve hayallerimle baş başa kaldım. Bu sessiz evde, kendi sesimi bulmak için verdiğim mücadele, beni hem yıprattı hem de güçlendirdi.
Bir sabah mutfakta annemle kızımın tartışmasına şahit oldum ve o an, yıllardır biriken gerginliğin patladığını hissettim. Annem, her zamanki gibi kızımın ne giyeceğine karışıyor, kızım ise sessizce gözlerini kaçırıyordu. O an, aralarındaki bağın nasıl kopma noktasına geldiğini fark ettim ve kendimi iki ateş arasında buldum.
Oğlum Emir’in sırt çantasında bulduğum bebek beziyle başlayan şüphem, beni hayatımızın en büyük sırrına götürdü. Onu takip ettiğimde karşılaştığım gerçek, ailemizin tüm dengelerini altüst etti. Şimdi, anneliğin ne demek olduğunu yeniden sorguluyorum.
