On altı yaşımda, okulu bırakmaya karar vermiştim. Hayatımda hiçbir şeyin kalıcı olmadığını, evlerin, sözlerin ve yetişkinlerin ne kadar geçici olduğunu çoktan öğrenmiştim. Annemle babamın boşanmasından sonra, her yıl başka bir şehirde, başka bir okulda bulmuştum kendimi. Hiçbir yere ait hissetmiyordum, kimseye güvenemiyordum. Ta ki, hayatıma bir öğretmen girene kadar…
Hayatımın en zor anlarından birindeyim; annemle mutfakta yüzleşiyoruz. Karnemdeki zayıflar, babamın yokluğu ve üzerime çöken beklentiler arasında sıkışıp kaldım. Kendi yolumu bulmak için verdiğim mücadelede, ailemin sevgisiyle ve kendi korkularımla yüzleşiyorum.
Oğlumun okulu kırdığını öğrendiğimde dünyam başıma yıkıldı. Onu cezalandırmak yerine, hayatın gerçek yüzünü görmesi için mahallemizdeki lokantada çalışmasını sağladım. Bu karar ailemizde büyük tartışmalara yol açtı, ama oğlumun gözlerindeki değişimi görmek her şeye değdi.