Otuz altı yaşında, üç çocuk annesi bir kadın olarak, evliliğimde yaşadığım görünmez acıları ve yalnızlık korkusunu anlatıyorum. Eşim Engin’in küçümseyici sözleri ve davranışlarıyla mücadele ederken, çocuklarım için güçlü kalmaya çalışıyorum. Bu hikaye, bir kadının görünmeyen yaralarını ve toplumun sessizliğini sorguluyor.
Çocukluğumun karanlık gölgesinde, annemin sevgisizliğiyle büyüdüm. Hiçbir zaman mutlu bir anım olmadı, umutlarım hep yarım kaldı. Şimdi, yıllar sonra, içimdeki acıyı ve affetmenin mümkün olup olmadığını sorguluyorum.
Ben Zeynep. Yıllarca aşkın bir sığınak olduğuna inandım, ta ki en güvendiğim insanın, eşim Emre’nin, sevgisini bana karşı bir silaha dönüştürdüğünü görene kadar. Bu hikayede, her gün yaşadığım acıyı, utancı ve çaresizliği anlatıyorum; bir kadının kendi değerini yeniden bulma mücadelesini, yalnızlıktan korkarken umudu arayışını paylaşıyorum.