Yirmi yıl önce, annem Zeynep’in evlilik dışı doğurduğu kızı olarak köyümden utanç ve öfkeyle ayrıldım. Şimdi, geçmişin izlerini silmek ve annemle yeniden bağ kurmak için geri döndüm; ama köyün hafızası, insanın kalbinden çok daha inatçıymış. Affedilmek umuduyla çıktığım bu yol, bana hem annemin sevgisinin gücünü hem de toplumun acımasızlığını bir kez daha gösterdi.
Oğlumun büyüdüğünü, kendi ailesini kurduğunu sandım ama hâlâ bizden maddi destek istemesi içimi parçalıyor. Her seferinde ona yardım etmekle doğru mu yapıyorum, yoksa onu daha da bağımlı mı kılıyorum diye düşünüyorum. Bu hikaye, bir anne olarak yaşadığım içsel çatışmayı ve ailemizdeki kırılgan dengeleri anlatıyor.
On iki yaşında annemle babamın boşanmasına tanık oldum. Yirmi yıl sonra babamı affetmeye karar verdim, ama bu kararım annemle aramda onarılmaz bir yara açtı. Şimdi geçmişin yüküyle, ailemin paramparça olmuş kalbinde kendime bir yer arıyorum.
Dördüncü kez hamile olduğumu öğrendiğimde, sekiz aylık kızım Elif kucağımda ağlıyordu. Eşim Murat’ın gözlerinde gördüğüm korku ve çaresizlik, içimdeki fırtınayı daha da büyüttü. Bu hikaye, büyüyen bir ailede maddi ve manevi yüklerin, aile içi çatışmaların ve bir annenin yalnızlığının hikayesidir.
Hayatım boyunca çalışkan ve iyi niyetli biri oldum, ama aşk konusunda hep kaybeden taraftaydım. Neden güzel ve akıllı kadınlar, sorumsuz ve umursamaz adamları seçiyordu? Bu sorunun cevabını ararken, hem ailemle hem de kendi içimde büyük bir yüzleşme yaşadım.