O gün kızım Derya’nın sesi telefonda titriyordu, ‘Baba, düğünümde seninle birlikte Ertan’ı da koluma almak istiyorum,’ dediğinde olduğu yerde kaldım. Yıllardır içimde tuttuğum öfke ve hayal kırıklığı Ertan’ın adını duyduğum an tekrar volkan gibi patladı; çünkü o, hem en yakın dostum, hem de kalbimin kadınının yeni hayat arkadaşıydı. Derya ise, hep arada kalmaktan deli gibi yorulmuştu, annesinin mutluluğu ile babasının gururu arasında sıkışıp defalarca sessizce ağlamıştı. Herkes Derya’nın mutlu olmasını istiyor ama bana kimse nerede durmam gerektiğini sormuyordu; kendi hayatımda bir misafir, hatta bir kötü karaktere dönüşmüştüm. O anda, yıllardır kaçmaya çalıştığım yüzleşmenin tam göbeğine fırlatıldığımı hissettim; ben artık ‘kötü adam’dım.