On yıl önce evlendiğimde, düğünümüzde bize verilen gizemli bir kutu vardı: ‘İlk tartışmanızda açın’ yazıyordu. Yıllar geçti, kutu hâlâ açılmadı ama bu, hiç tartışmadığımızdan değil. Aslında, kutunun açılmaması, evliliğimizdeki en derin sessizliğin ve içimize attığımız duyguların sembolü oldu.
Hayatım boyunca, erkeklerin kadınlarda aradığı o ulaşılmaz kusursuzluğu anlamaya çalıştım. Ailem, çevrem ve yaşadığım ilişkilerde hep bir eksiklik duygusuyla savaştım. Şimdi, geçmişe dönüp baktığımda, gerçekten neyin peşinde olduğumuzu ve bunun bizi nasıl yalnızlaştırdığını sorguluyorum.
Bir akşam yemeği hazırlarken gelen bir telefonla hayatım altüst oldu. Eşim Mehmet’in geçirdiği kazayla başlayan bu süreç, ailemizin yıllardır sakladığı sırları bir bir ortaya çıkardı. Şimdi, geçmişin yüküyle baş etmeye ve geleceğe dair kararlar almaya çalışıyorum.
Bir sabah eşim Murat’ın ağzından çıkan tek bir cümleyle altüst olan hayatımı anlatıyorum. Altı yıllık evliliğimizin ve dört yaşındaki oğlumuzun gölgesinde, güvenin ve sadakatin ne kadar kırılgan olduğunu gördüm. Şimdi, geçmişin yüküyle ve geleceğin belirsizliğiyle baş başa kaldım.
Babamı kaybettikten sonra annemi yalnız bırakmanın vicdan azabıyla yıllarca yaşadım. Onu İstanbul’daki evime getirdiğimde, her şeyin düzeleceğini sandım ama ailemizdeki eski yaralar ve yeni çatışmalar gün yüzüne çıktı. Şimdi, verdiğim kararın ağırlığı altında ezilirken, annemle aramızdaki mesafeyi gerçekten kapatıp kapatamayacağımı sorguluyorum.
Bir kış gecesi, eşim Zeynep’in mutfakta ablasıyla yaptığı konuşmayı yanlışlıkla duydum ve hayatımın en büyük yalanıyla yüzleştim. Babamı kaybettikten sonra zaten yalnız hissediyordum, ama o gece evliliğimin de sandığım kadar sağlam olmadığını anladım. Şimdi geçmişi, ailemi ve kendimi sorguluyorum: Gerçekten mutlu muyduk, yoksa sadece öyle mi görünüyorduk?
Bir sabah, fırçam elimde, tuvalin karşısında donakaldım; içimdeki renkler kaybolmuştu. Kasabamda sanatçı olmak, her gün başka bir mücadele demekti; ailem ve çevrem hayallerimi anlamıyor, ben ise kendimi kaybolmuş hissediyordum. Bu hikaye, kendi yolumu bulmak için verdiğim savaşın, ailemle yaşadığım çatışmaların ve sonunda umudu yeniden bulmamın hikayesi.
Bir sabah, eski dostum Zeynep’i parkta bebek arabasıyla gördüm. Sohbetimizde, kocasının babalıktan kaçışını ve bunun ailelerini nasıl parçaladığını anlattı. Bu hikaye, sevgiyle başlayan bir evliliğin, sorumluluktan kaçan bir adam yüzünden nasıl acıya dönüştüğünü gözler önüne seriyor.
Hayatım boyunca kahvemi tuzlu içtim, kimse nedenini sormaya cesaret edemedi. Eşim Zeynep, ölümümden sonra bu alışkanlığımın ardındaki acı gerçeği öğrendi. Şimdi, geride bıraktığım sessizliğin ve ailemdeki kırık dökük ilişkilerin ağırlığıyla yüzleşiyorum.
Hayatımın en zor gecesinde, karım Elif ve yeni tanıştığım Derya arasında kalmıştım. Sadakatle tutku arasında sıkışıp, ailemin ve kendi vicdanımın sesini dinlemeye çalıştım. Her seçimim birilerini incitirken, sonunda kim olduğumu ve neyi kaybettiğimi sorguladım.
Hayatım boyunca, kadınların erkekler tarafından çekici bulunan altı özelliği taşımaya çalıştım: özgüven, şefkat, zekâ, sadakat, mizah ve tutku. Fakat bu özellikler bana mutluluk mu getirdi, yoksa hayatımı daha karmaşık mı hale getirdi, hâlâ emin değilim. Bu hikâyede, ailemin beklentileriyle, kendi arzularım arasında sıkışıp kalmış bir kadının içsel yolculuğunu anlatıyorum.
Ben, Elif. On yıl önce büyük umutlarla evlendiğim Kadir’le bugün aynı evde yabancı gibiyiz. Ailemizin, geleneklerin ve kendi korkularımızın gölgesinde, birbirimize nasıl bu kadar uzaklaştığımızı anlamaya çalışıyorum. Bu hikaye, suskunlukların ve yanlış anlamaların bir evliliği nasıl yavaşça çökerttiğini anlatıyor.