Adım Elif. Hayatımın en büyük sınavını, kızım Defne doğduğunda yaşadım. Ailemden beklediğim desteği bulamayınca, anneliğin yalnızlığını ve aile kavramının gerçek anlamını sorgulamaya başladım.
Ben, Elif. Üç yıl önce doğum iznim, evliliğimi neredeyse paramparça etti. Şimdi eşim ikinci çocuk istiyor, ama o karanlık günlerin gölgesi hâlâ üzerimde.
Üç aylık bir bebeğin annesi olarak, eşimin bana olan uzaklığı ve ilgisizliğiyle baş etmeye çalışıyorum. Kendimi kaybolmuş, yalnız ve değersiz hissediyorum; bir anne olmanın ötesinde, bir insan olarak varlığımı sorguluyorum. Hayatımın bu döneminde yaşadığım içsel çatışmalar ve aile içi iletişimsizlik, beni derin bir sorgulamaya itiyor.
Hastaneden taburcu olduğum gün, kucağımda yeni doğmuş kızımla eve döndüğümde hayal ettiğim sıcak yuva yerine, darmadağın bir ev ve hazırlıksız bir eşle karşılaştım. Eşim Emre’nin iş yoğunluğu, ailemizin en kırılgan anında bizi hazırlıksız yakaladı ve bu durum evliliğimizi, anneliğimi ve hayata dair umutlarımı derinden sarstı. Bu hikaye, bir annenin çaresizliğiyle yüzleşmesini ve aile içi iletişimsizliğin nelere mal olabileceğini anlatıyor.
Bir ay önce baba oldum. Eşim Zeynep’in gözlerindeki ışık sönmüş gibiydi, evdeki huzur yerini sessiz bir gerginliğe bırakmıştı. Onunla konuşmaya çalıştıkça duvarlara çarpıyor, çaresizliğimle baş başa kalıyordum.
Bir gece, yeni doğan kızım Elif’in nefes almadığını fark ettiğimde hayatım altüst oldu. O an, geçmişteki aile yaralarım, evliliğimdeki çatlaklar ve anneliğe dair tüm korkularım bir araya geldi. Bu hikaye, kaybetmenin ve yeniden bulmanın, affetmenin ve kabullenmenin ne demek olduğunu sorgulayan bir annenin içsel yolculuğudur.