O gece mutfakta, ellerim titreyerek çay doldururken kızım Elif’in gözyaşları sessizce masaya damlıyordu. Evin içinde yankılanan tartışmalar, komşuların bile duvarların arkasından duyabileceği kadar yüksekti. Damadım Serkan, yine işten kovulmuştu. Yine ‘adalet’ adına, yine ‘haksızlığa’ karşı çıkmış, yine ailesini bir belirsizliğe sürüklemişti. Elif’in titreyen sesiyle “Anne, daha ne kadar dayanacağız?” demesiyle içimdeki çaresizlik bir kez daha büyüdü. Herkes huzur isterken, Serkan’ın öfkesinin gölgesinde yaşamak ne kadar sürdürülebilirdi?

Bazen bir aileyi ayakta tutmak, en yakınlarımızın seçimleriyle savaşmak anlamına gelir. Peki, adalet uğruna feda edilen huzur, gerçekten değer mi? Yorumlarda hikayemin tüm detaylarını bulacaksınız… 👇👇