Bir gece yarısı gelen telefonla hayatım altüst oldu. Kardeşimin iki çocuğuna bir anda anne olmak zorunda kaldım ve bu karar ailemde derin çatlaklara yol açtı. Sevgiyle onarılabilecek yaralar var mıydı, yoksa bazı şeyler sonsuza dek kırılmış mıydı?
Bir sabah parkta yalnız başına oynayan küçük Elif’i gördüğümde, içimde tarifsiz bir acı hissettim. Kendi ailemdeki eksikliklerle yüzleşirken, Elif’e yardım etmeye çalışmak beni ve eşimi beklemediğimiz bir yolculuğa sürükledi. Bu hikaye, bir çocuğun sessiz çığlığını duyup ona el uzatmanın, bazen kendi hayatımızdaki yaraları da açabileceğini anlatıyor.