Hayatımın en zor gününü, annemin titrek elleriyle saçlarımı tararken anlamıştım. O gergin mahkeme salonunda, tekerlekli sandalyemde minik ellerimle şeylerin değişmesini beklerken, her göz bana kilitlenmişti. Babamın adını tekrar duymak bile kalbimi titretirken, hakimle aramda geçen o kısa ama unutulmaz diyalog salonda buz gibi bir sessizlik yaratmıştı. Söylediklerim gülüşmelere sebep oldu, ama her kelimem aslında bir çığlık gibi yankılandı ve herkesin kalbinde iz bıraktı. Şimdi, yıllar sonra geriye dönüp baktığımda, o günün ben ve ailem için ne anlama geldiğini daha da iyi anlıyorum.