Küçük kızlarımın gözyaşlarıyla eve döndüğümüz o akşam, annemle aramızdaki yıllardır süren sessiz savaşın ne kadar derinleştiğini anladım. Onların, babaannelerinden gördükleri ayrımcılık karşısında hissettikleri acı, çocukluğumda yaşadığım benzer duyguları yeniden gün yüzüne çıkardı. Şimdi, kendi annemle yüzleşmek zorundaydım: Peki, ailede adalet ve sevgi gerçekten mümkün mü?
Annemin, torunu Elif’e kendi zevkini dayatması, aramızdaki bağı nasıl zedelediğini anlatıyorum. Kızımın büyüyen bireyselliğiyle annemin geleneksel bakış açısı çatışınca, ailemizde görünmez bir duvar örüldü. Şimdi, arada kalmış bir anne olarak, geçmişin gölgesinde doğru yolu bulmaya çalışıyorum.
Hayatım boyunca babamı hiç tanımadım. Annem genç yaşta vefat edince, beni büyüten tek kişi babaannem Halime Hanım oldu. Onun sevgisiyle büyüdüm ama ailemizdeki sırlar ve suskunluklar, içimde derin yaralar açtı.