Hayatımın en zor konuşmasını oğlumla yapmak zorunda kaldığım o kış günü, içimdeki fırtınayla yüzleştim. Ailemin dağılma noktasına geldiği, geçmişin yükleriyle boğuştuğum o anlarda, oğlumun gözlerindeki kırgınlığı asla unutamayacağım. Belki de en büyük cesaret, sevdiklerimize gerçeği söyleyebilmekte saklıdır.
Bir parkta karşılaştığım küçük Zeynep’in hikayesiyle kendi çocukluğumun acılarını yeniden yaşadım. Onun ailesinin dağılması, annesinin yurtdışına gitmesi ve yalnızlığı, bana kendi geçmişimi hatırlattı. Psikolog olarak yazdığım blogumda, bu karşılaşmanın bende bıraktığı izleri ve aile bağlarının ne kadar kırılgan olduğunu anlatıyorum.
Bir sabah, annemle babamın kavgasına uyanınca dünyam başıma yıkıldı. O günden sonra içimde büyüyen korku, ailemin dağılacağına dair hiç dinmeyen bir endişeye dönüştü. Arkadaşlarımın yanında güçlü görünmeye çalışsam da, her akşam eve dönerken içimdeki fırtınayla baş başa kalıyordum.
Boşanmanın ardından hayatım altüst oldu. Her şeyin yolunda gittiğini sandığım evliliğim bir anda yıkıldı ve kendimi büyük bir boşluğun içinde buldum. Şimdi geçmişimle yüzleşirken, yeni bir başlangıç yapmaya cesaret edebilir miyim, bilmiyorum.
Bir Ekim akşamı, yağmurun camlara vurduğu bir anda hayatımın en zor kararını vermek zorunda kaldım. Annemle babamın arasındaki sessiz savaş, beni ve kardeşimi ikiye böldü. O gece, ailemin dağılmasını engellemek için ne kadar çabalasam da, bazen insanın gücü yetmiyor.
Bir sabah annemin çığlığıyla uyandım; babam evi terk etmişti. O günden sonra hayatımda hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Yıllar sonra, çocukluk arkadaşım Emre’nin bana verdiği küçük bir kutuda, geçmişin acılarını ve umutlarını yeniden keşfettim.
Bir sabah, annem ve babamın mutfağımızda fısıltıyla tartıştıklarını duydum. O an, hayatımın bir daha asla eskisi gibi olmayacağını hissettim. Ailemdeki çatlaklar büyürken, kimin yanında kalacağımı seçmek zorunda bırakıldım ve bu seçim, içimde derin yaralar açtı.
Kocam Serkan’la evliliğimizin çatırdadığını uzun zamandır hissediyordum. Kızımız Derya’nın önünde güçlü görünmeye çalışırken, içimde fırtınalar kopuyordu. Bir gün, Derya’nın gözlerinin içine bakıp, ona hayatımızdaki büyük değişikliği anlatmak zorunda kaldım.
Üç yaşında annemle birlikte köye döndüğümde, babamın neden hayatımızdan çıktığını hiç anlayamadım. Yıllar boyunca ailemin sessizliği ve köydeki dedikodular arasında büyüdüm, kendi kimliğimi ve geçmişimi aradım. Şimdi, yetişkin bir kadın olarak, geçmişimin gölgesinde kalan sorularla yüzleşiyorum.
Üç yaşındayken annemle babam ayrıldı. O günden sonra annemle birlikte köyümüze döndük ve hayatım bambaşka bir yöne savruldu. Yıllar geçse de, neden annemle babamın bir arada olamadığını asla tam olarak öğrenemedim.
Boşandıktan sonra hayatım altüst oldu. Sevdiğim adamı kaybettim, oğlum Okan için güçlü kalmaya çalıştım. Her gün yeniden başlamak zorunda kaldım, ama içimdeki boşluk hiç dolmadı.
Üç yaşında annemle köye döndüğümüzde, babamın neden bizimle olmadığını hiç öğrenemedim. Hayatım boyunca annemle babaannemin çatışmalarının, köydeki dedikoduların ve kendi içimdeki boşluğun gölgesinde büyüdüm. Şimdi, yıllar sonra, geçmişin izlerini hâlâ taşıyorum ve kendime soruyorum: Bir çocuğun kalbi, yetişkinlerin kararlarının yükünü ne kadar taşıyabilir?