Hayatımın en zor yazıydı; her gün Zeynep’i bekledim, ama o hiç gelmedi. İçimdeki boşluk büyüdükçe, ailemle ve arkadaşlarımla aram açıldı, gerçeklerle yüzleşmek zorunda kaldım. Şimdi, geride kalan sessizliğin içinde, kendime şu soruyu soruyorum: Bir insan ne kadar bekleyebilir, ne zaman vazgeçmeli?
Üç gündür oğlumdan haber alamıyorum. Her sabah umutla telefonu kontrol ediyorum, ama yine sessizlik… İçimde büyüyen korku ve geçmişteki hatalarım, beni kendi vicdanımla yüzleşmeye zorluyor.
Dokuz ay önce eşim Murat bir sabah evden çıktı ve bir daha geri dönmedi. Her gün umutla kapının önünde bekledim, her telefon sesiyle irkildim, her gece gözyaşlarımla uyudum. Şimdi, bu sessizliğin ve belirsizliğin içinde kaybolmuşken, hayatımın anlamını ve Murat’ın yokluğunda kim olduğumu sorguluyorum.