Otuz sekiz yaşındayım, evli değilim, çocuğum yok ve buna rağmen kendimi eksik hissetmiyorum. Ailem ve çevrem sürekli bana evlilik ve çocuk baskısı yaparken, ben kendi hayatımı kurdum, kendi ayaklarım üzerinde durdum. Şimdi ise, toplumun bana biçtiği rolleri sorguluyor ve kendi mutluluğumun peşinden gitmenin bedelini ve ödülünü anlatıyorum.
Kızımın 38 yaşında, hâlâ evlenmemiş ve çocuk sahibi olamamış olması, ailemizde derin bir sessizliğe ve içsel çatışmalara yol açtı. Geçmişin pişmanlıklarıyla bugünün umutları arasında sıkışıp kalırken, hayatı ve anneliği yeniden sorgulamaya başladım. Şimdi, kızımla birlikte yaşadığımız bu sancılı sürecin ortasında, hayatı olduğu gibi kabullenmenin ve yeni yollar aramanın zamanı geldiğine inanıyorum.
Hayatım boyunca yalnızlık bana yük olmadı, ta ki bir yaz günü her şey değişene kadar. Ailemle olan çatışmalarım, işime olan tutkum ve aradığım huzur arasında sıkışıp kaldım. Şimdi ise, gerçekten yalnız mıyım yoksa yalnızlığı mı seçtim, bilmiyorum.
