Bayram sabahı ailemizin salonunda yaşananlar hâlâ gözümün önünde. Annem, iki gelinine teşekkür etti ama onların yüzlerinde bir memnuniyet belirtisi bile yoktu. O an, ailemizin içindeki görünmez duvarları ve sessizliği daha derinden hissettim.
Altmış yaşıma bastığımda, hayatımda ilk defa kendi mutluluğumu seçtim. Oğlumun eski eşiyle bayramı geçirmenin vicdan azabını değil, huzurunu yaşadım. Kimseye hesap vermek istemiyorum, çünkü yıllarca herkes için yaşadım, bir kez de kendim için yaşamak istedim.
Hayatımın en zor bayram sabahında, annemle eşim arasında sıkışıp kalmıştım. Herkesin huzur bulduğu sofralar bizim için bir savaş alanına dönmüştü. Kendi ailemle kurduğum yeni hayatı savunmak ile annemin beklentileri arasında eziliyordum.
Altmış yaşındayım ve hayatımın bu döneminde kendimi hiç beklemediğim bir yalnızlığın içinde buldum. İki yetişkin çocuğum ve beş torunum var ama her bayramı, her özel günü tek başıma geçiriyorum. Eşim vefat ettikten sonra hayatımdaki boşluk büyüdü, ailemin kalabalığına rağmen yalnızlıkla mücadele ediyorum.
Kocamdan ayrıldığımda iki oğlumla baş başa kaldım. Hayatım boyunca çocuklarım için mücadele ettim, kendi mutluluğumu hep erteledim. Şimdi ise, bayram sofrasında göz göze geldiğimizde, aramızdaki sessizliği ve yılların yükünü derinden hissediyorum.
Hayatımın en zor üç gününü, bayramı kutlamak yerine hastane odasında, sevdiğim kadının başucunda geçirdim. Halime’nin nefesini dinlerken, geçmişimizi ve kaybettiklerimizi düşündüm. Ailem, pişmanlıklarım ve hayatın adaletsizliğiyle yüzleşirken, kendime ve okura sorular sordum.
Bayram sabahı, annemle aramızdaki yıllardır süren sessiz savaşı, köpeğimin ölümüyle birlikte patlak veren bir tartışma açığa çıkardı. O gün, ailemin önünde yaşananlar, yıllardır içimde biriktirdiğim duyguları ve annemin bana bakışını sorgulamama neden oldu. Şimdi, kaybımın ardından, aile bağlarının ne kadar kırılgan olduğunu düşünüyorum.
