O akşam annem yanıma oturduğunda, içimde bir şeylerin yine değişeceğini hissettim. Yedi yaşındaydım ve annemin gidişleri, evde bıraktığı boşluklar, bana her seferinde biraz daha ağır geliyordu. O gece, annemin gözlerinde gördüğüm kararlılık ve çaresizlik, hayatımın en zor gecelerinden birinin başlangıcıydı.
Altı yaşında babamın evi terk ettiği o akşam, hayatımın geri kalanını şekillendiren bir boşlukla tanıştım. Annemle baş başa kaldığımız o sessiz evde, çocukluğumun ne demek olduğunu unuttum; çünkü bir anda büyümek zorunda kaldım. Yıllar geçtikçe, babamın yokluğunda kendimi ona kanıtlamaya çalışırken, içimdeki o eksikliği hiçbir başarı dolduramadı.
Hayatımın en zor kararını verirken, içimdeki fırtınayla boğuşuyordum. Sevdiğim adamı, yıllardır alışkanlık haline getirdiğim bir ilişkiyi, bir bavul gibi sürüklemeye devam etmekten yorulmuştum. Şimdi, kendi yolumu çizmek için cesaret toplamam gerekiyordu.
Bugün hayatımın dönüm noktasıydı. Sabahın köründe başlayan ev işleri, mutfakta pişen tavuk ve sonunda patlayan bir kavga… Her şey bir anda değişti, ama şimdi geriye dönüp bakınca, belki de olması gereken buydu diyorum.
Hayatımın en mutlu günlerinde, her şeyin elimden kayıp gidişini izlemek zorunda kaldım. Ailemle kurduğum huzurlu düzen, bir anda beklenmedik bir trajediyle sarsıldı. Şimdi, geçmişin acı hatıralarıyla yüzleşirken, kendime ve hayata dair sorular sormaktan kendimi alamıyorum.
Bir yıl önce, hayatımı alt üst eden bir ayrılığın eşiğinde yaşadıklarımı anlatıyorum. O gece, sevgilim Murat’ın öfkesinin gölgesinde, kendi değerimi ve özgürlüğümü yeniden keşfettim. Şimdi geriye dönüp baktığımda, o acı dolu gecenin aslında bana yeni bir hayatın kapılarını açtığını görüyorum.
On yıl boyunca babasız büyüdüm. Annemle kurduğumuz huzurlu dünyamı, bir gün ansızın kapımızda beliren biyolojik babam altüst etti. Şimdi geçmişin gölgesinde, ailemizin huzurunu mu korumalıyım, yoksa kan bağının çağrısına mı kulak vermeliyim?
Hayatımın en mutlu anında, her şeyin elimden kayıp gideceğini hiç düşünmemiştim. Aşkın gözümü kör ettiği bir dönemde, değişimi fark edemedim ve sonunda yalnız kaldım. Şimdi geçmişe bakıp kendimi sorguluyorum: Nerede hata yaptım, yoksa her şeyin bir zamanı mı varmış?
Bir kış gecesi, oğlum Emir’le eski evimizden çıkarken içimdeki korku ve umut birbirine karıştı. Evliliğimin bitişiyle yalnız bir anne olarak hayata tutunmaya çalışırken, toplumun önyargıları ve ailemin baskısıyla mücadele ettim. Ama en çok da, çocuklu bir kadının yeniden mutlu olabileceğine inanmayı öğrenmem gerekti.
