O akşam, İstanbul’un en lüks restoranında, hayatımın en aşağılayıcı anlarından birini yaşadım. Bir Şeyh, beni küçümseyerek Arapça hakaretler savurdu; ama onun bilmediği bir şey vardı: Arapçayı ana dilim gibi konuşuyordum. O an, içimde yıllardır biriktirdiğim öfke ve gurur patladı. Ona, herkesin önünde, kusursuz bir Arapçayla cevap verdim ve gözlerindeki şaşkınlığı gördüm. O gece, sadece bir garson olmadığımı, her insanın bir hikayesi olduğunu herkese gösterdim.