Her hafta sonu, kayınvalidemin evimize gelişiyle başlayan bir maratona dönüşüyor. O, torunuyla oynarken ben mutfakta yemek yapıyor, evi topluyor ve misafirperverliğin yükünü tek başıma taşıyorum. Bu döngüde kendimi kaybediyor, tükenmişliğin eşiğinde buluyorum.
Hayatım boyunca anne olmanın hayalini kurdum, ama kader bana bambaşka bir yol çizdi. Eşim Emre ile yaşadığımız zorluklar, ailemin beklentileri ve toplumun baskısı arasında sıkışıp kaldım. Şimdi, yaşadıklarımı anlatırken, herkesin kendi hayallerinin peşinden gitme cesaretini sorgulamasını istiyorum.
Bir yaz günü hastanede gözlerimi açtığımda, çocuklarımın yanımda oluşu içimi ısıtmadı; aksine, içimde tarifsiz bir boşluk bıraktı. Onların ilgisinin ardındaki gerçek sebebi fark ettiğimde, anneliğimin ve yıllarca verdiğim emeğin sorgulanmasına şahit oldum. Hayatımın en zor kararını verirken, bir annenin kalbiyle aklı arasında nasıl parçalandığını anlatıyorum.
Ben, Emine Yılmaz. Hayatımı çocuklarıma adadım, kendimden vazgeçtim. Şimdi ise, onların bana yabancılaşmasını ve yalnızlığımı anlatıyorum.
Eşim, oğlumuzu annesinin yanına göndermek istiyor ama ben buna karşıyım. Yıllardır süren evliliğimizde, yüzeyde mutlu gibi görünsek de, arka planda büyük bir mücadele veriyorum. Oğlumun geleceği için verdiğim bu savaşta, kendi değerlerimi ve anneliğimi sorgulamak zorunda kalıyorum.
Yıllar önce oğlunu terk eden bir anne olarak, vicdan azabım ve pişmanlığımın ağırlığıyla yüzleşmek için İstanbul’un kenar mahallesindeki eski apartmana geri döndüm. Kapının önünde elimde titreyen bir mektupla beklerken, geçmişin acı hatıraları ve ailemin bana sırt çevirmesiyle yüzleşmek zorunda kaldım. Şimdi, oğlumun gözlerinin içine bakmaya cesaretim var mı, yoksa geçmişin gölgesi sonsuza dek peşimi mi bırakacak?
Bebeğim doğduktan sonra kayınvalidemin evine taşınmak zorunda kaldım. Evliliğim, annelik ve aile içi sınırlar arasında sıkışıp kaldım. Kendi hayatımı geri almak için verdiğim mücadeleyi anlatıyorum.
Altmış dokuz yaşındayım. İstanbul’un kenar mahallelerinden birinde, eski bir apartman dairesinde oğlumla birlikte yaşıyorum. Hayatım boyunca oğlum için yaşadım, ama şimdi her gece korku ve suçluluk duygusuyla baş başa kalıyorum.
Kızımı dünyaya getirdiğim o gün, eşimden beklediğim desteği bulamadım. Onun küçümseyici bakışları ve alaycı sözleri, içimdeki gücü ortaya çıkardı. O an, sadece bir çocuk değil, kendi saygımı da yeniden doğurdum.
Kızım Elif’in lise mezuniyetinde, yıllardır içimde biriktirdiğim cesaretle kocamdan kaçtım. Köyde herkes beni suçladı, kimse yaşadıklarımı sormadı. Şimdi, geçmişimle yüzleşirken, doğru olanı mı yaptım diye kendime soruyorum.
Oğlumun evliliğiyle birlikte hayatım altüst oldu. Gelinimle ilgili endişelerim, oğlumun değişen tavırları ve ailemizin dağılma süreciyle yüzleşmek zorunda kaldım. Şimdi, kendi evimde bile yabancı gibi hissediyor, oğlumu kaybetmenin acısını her gün yeniden yaşıyorum.
Adnan’a olan aşkımla genç yaşta evlendim, hayatımın en mutlu günlerini yaşayacağımı sandım. Fakat hamileliğimde bebeğimizin kalp hastalığı olduğunu öğrendiğimizde, Adnan ve kayınvalidem Gülseren’in gerçek yüzleriyle karşılaştım. Şimdi hem çocuğum hem de kendi onurum için savaşmak zorundayım.