İki ergen çocuğun üvey annesi olduğumda, anneliğin kalbimi böylesine acıtacağını hiç düşünmemiştim. Her gün evimde yabancı gibi hissettiğim, gözyaşları ve tartışmalarla dolu gecelerde, yalnızca dualarım ve Allah’a olan inancım bana güç verdi. Bu hikaye, sevginin bazen yetmediği yerde, inancın nasıl bir sığınak olduğunu anlatıyor.
Hayatım boyunca eşim ve kayınvalidemin gölgesinde yaşadım. Boşanmanın bana huzur getireceğini sandım ama asıl savaş o zaman başladı. Şimdi yaşadıklarımı paylaşarak, bir annenin çocuğu için neler göze alabileceğini anlatmak istiyorum.
Annemin, kız kardeşime ve onun eşine duyduğu aşırı koruyucu sevgi, beni yıllarca gölgede bıraktı. Onların hayatını kurtarmak için kendimi feda ettiğimde, ailemle yüzleşmek zorunda kaldım. Şimdi ise, kendi hayatımın anlamını sorguluyorum.
Hayatımın ilk gününden itibaren istenmeyen bir çocuk oldum. Annem doğumdan iki gün sonra beni terk etti, babam ise varlığımla ne yapacağını bilemedi. Yıllar boyunca aile sıcaklığını aradım, kimliğimi bulmaya çalıştım ve sonunda kendi değerimi sorguladığım bir noktaya geldim.
Hayatım boyunca annemle aramda gerçek bir bağ hiç olmadı. Onun yokluğunda büyüdüm, sevgisini hep uzaktan izledim. Şimdi ona sadece doğum günlerinde hediye alacağımı söylediğimde, içimdeki fırtınayı ve yılların birikmiş acısını anlatıyorum.
Oğlumun düğününden sonra ailemizin huzur bulacağını sanmıştım. Ama gelinim Zeynep, daha ilk günden herkesi kendinden uzaklaştırdı, hatta kendi çocuğunu bile. Bu hikaye, aile bağlarının anlamını yitirdiği, sevginin ve anlayışın eksik kaldığı bir hayatın içinden geliyor.
Benim adım Gülten. Oğlum Serkan, on yıl önce Zeynep’le evlendiğinde hayatımda ilk defa dışarıda bırakıldığımı hissettim. Şimdi herkes benden her şeyi bekliyor ama bir anne sevgisinin sınırı nerede başlar, nerede biter, bilmiyorum.
