Bir sabah, yorgunluktan gözlerimi açmakta zorlandım. Hayatımın kontrolünü kaybettiğimi hissediyordum; iki yıl önce doğum izninden dönmüş, henüz kendimi toparlayamamışken şimdi yeniden hamile olduğumu öğrendim. Kafamda binbir soru, kalbimde korku ve umutla, bu yeni döneme nasıl başlayacağımı sorguluyorum.
Bir gece yarısı gelen bir telefonla hayatım altüst oldu. Komşumun ani ölümüyle altı yetim çocuğa bir anda anne olmak zorunda kaldım. Korku, çaresizlik ve sevgi arasında sıkışıp kaldığım bu hikâyede, insanın sınırlarını zorlayan fedakârlığın ne demek olduğunu öğrendim.
Bir sabah mutfakta oğluma kahvaltı hazırlarken, kayınvalidemin sözleri kulaklarımda yankılandı: ‘Sen anne değil, felaketsin!’ Eşimle aramıza giren bu çatışma, ailemizin huzurunu yerle bir etti. Şimdi, yaşadıklarımı anlatırken, gerçekten suçlu olan kimdi, ben mi yoksa kayınvalidem mi, hâlâ bilmiyorum.
Bir yıl içinde üç kez anne oldum; çocuklarım üçüz değildi, ama hayat bana başka bir sınav sundu. Gözyaşları, korkular ve çevremdekilerin yargılayıcı bakışları arasında gerçek sevgiyi ve cesareti öğrendim. Bu, hayatta kalma, affetme ve umutla yeniden ayağa kalkma hikâyem.
Ben sadece bir anneyim; ne kadın, ne de kendi hayalleri olan bir insan gibi hissediyorum. Kızım Elif on altı yaşında, oğlum Mert on iki yaşında ve ikisi de artık kendi hayatlarına hazırlanıyorlar. Ben ise, yıllardır sadece anne olmanın ağırlığı altında ezilmiş, kim olduğumu unutmuş bir kadının hikayesini anlatıyorum.
Bir anne olarak, kayınvalidemin sürekli müdahaleleriyle ailemdeki dengeyi korumaya çalışıyorum. Kendi sınırlarımı çizmek ve saygı ile kişisel alan arasında sıkışıp kalmak beni derinden sarsıyor. Bu karmaşada, görev duygusu ile kendime olan saygım arasında kaybolduğumu hissediyorum.
Benim adım Gülseren. Elli beş yaşında, İstanbul’un kenar mahallelerinden birinde, yıllardır yalnız yaşayan bir kadınım. Hayatım boyunca taşıdığım en büyük sırrım, doğumumun olduğu gün ortaya çıktı ve ailemle, komşularımla, hatta kendimle yüzleşmek zorunda kaldım.
