Her şey, annemin bana bir yabancı gibi bakmasıyla başladı. İstanbul’un gri bir akşamında, miras kalan evin duvarları arasında kaybolmuşken, ailemin geçmişiyle ve kendi korkularımla yüzleşmek zorunda kaldım. Sevgi, öfke ve çaresizlik arasında sıkışıp kalırken, gerçek sorumluluğun ne demek olduğunu öğrendim.
Bugün, annemin kaybolmasından korktuğum bir günü anlatıyorum. Kızımın söylediği acı bir cümleyle ailemizdeki çatışmalar doruğa çıktı. O gün, yaşlılık, sabır ve aile bağları hakkında yıllarca okulda öğrenemeyeceğim kadar çok şey öğrendim.
Bir sabah, annemle ve kızımla yaşadığımız evde, annemin Alzheimer hastalığıyla başa çıkmaya çalışırken ailemizin çatırdayışına şahit oldum. Kızım Zeynep’in, anneannesiyle ilgili söylediği acımasız sözler, içimde fırtınalar kopardı. Bu hikaye, üç kuşağın aynı çatı altında yaşarken birbirine nasıl yabancılaştığını ve sevginin sınırlarını sorguladığım bir yolculuğu anlatıyor.
Bugün yine bir şey kayboldu. Önce eldivenlerim, sonra anahtarlarım, ardından eski atkım… Altıncı eşyam kaybolunca, artık bunun sadece yaşlılık ya da dalgınlık olmadığını anladım. Kendi hafızamın bana oyun oynadığını fark ettiğimde, hayatımın en büyük korkusuyla yüzleşmek zorunda kaldım.