On yıl önce evlendiğimde, düğünümüzde bize verilen gizemli bir kutu vardı: ‘İlk tartışmanızda açın’ yazıyordu. Yıllar geçti, kutu hâlâ açılmadı ama bu, hiç tartışmadığımızdan değil. Aslında, kutunun açılmaması, evliliğimizdeki en derin sessizliğin ve içimize attığımız duyguların sembolü oldu.
Babamı kaybettikten sonra annemi yalnız bırakmanın vicdan azabıyla yıllarca yaşadım. Onu İstanbul’daki evime getirdiğimde, her şeyin düzeleceğini sandım ama ailemizdeki eski yaralar ve yeni çatışmalar gün yüzüne çıktı. Şimdi, verdiğim kararın ağırlığı altında ezilirken, annemle aramızdaki mesafeyi gerçekten kapatıp kapatamayacağımı sorguluyorum.
Kardeşim Serkan’ın boşanma sürecinde bana yaptığı bir ricayla hayatım altüst oldu. Onun arabasını üzerime almak, aile bağlarımızı ve maddi durumumu derinden sarstı. Şimdi, yaşadıklarımı sorguluyor ve güvenin bedelini düşünüyorum.
Hayatım boyunca annemin gölgesinde, onun borçlarının ağırlığı altında ezildim. Onun sorumsuzlukları, benim omuzlarımda bir yük haline geldi ve aile bağlarımızı sorgulamama neden oldu. Bu hikaye, aile içi sorumluluk, borç ve sevgi arasında sıkışıp kalmış bir kızın içsel mücadelesini anlatıyor.