Hayatım boyunca hep başkalarının yükünü omuzlarımda taşıdım. Kardeşim Murat’ın kayboluşu, ailemizi derinden sarstı ve her birimizi başka bir uçuruma sürükledi. Şimdi, yıllar sonra, geçmişin gölgesinde kendi kimliğimi ve affı arıyorum.
Bir sabah, kızlarımı karşıma alıp onlara evden gitmeleri gerektiğini söyledim. O an, hayatımın en zor kararıydı; anneliğimle, çaresizliğimle ve toplumun baskısıyla yüzleşmek zorunda kaldım. Şimdi, içimdeki boşlukla baş başa kaldım ve kendime soruyorum: Bir anne ne zaman vazgeçer?
Babamı kaybettikten sonra annemin yeniden evlenmesiyle hayatım altüst oldu. Üvey ablam Eliza’nın öfkesi ve ailemizdeki huzursuzluk, evimizi bir savaş alanına çevirdi. Her gün, sevgiyle nefret arasında sıkışıp kalan bir çocuk olarak, aile olmanın ne demek olduğunu sorguladım.
Bir sabah annemle yaşadığımız büyük bir tartışmanın ardından, hayatımın en derin yarasını tekrar açtım. Annemin geçmişte yaptığı bir hata, yıllardır aramızda kapanmayan bir uçurumdu. Bu hikaye, affetmenin ve geçmişle yüzleşmenin ne kadar zor ama bir o kadar da gerekli olduğunu anlatıyor.
Bir sabah, ablamla annemizin eski evinde karşı karşıya geldik. Babamızın vefatından sonra, evin satılması ya da korunması arasında sıkışıp kaldık. Bu hikaye, aile bağları, geçmişin yükü ve geleceğe dair korkular arasında verdiğim en zor kararı anlatıyor.
Babamın 51. yaş günü, ailemizin en sessiz ve en acı dolu gecesine dönüştü. O gece babam, annemle bana ailesini terk edeceğini söyledi. Hayatımın en mutlu olması gereken döneminde, ailemin dağılmasına tanık oldum ve içimdeki fırtınayla baş başa kaldım.
Kızım Elif’in, nişanlısına ve onun ailesine bizi ölü bildiğini söylediğini öğrendiğimde, dünyam başıma yıkıldı. Hayatım boyunca ona sevgiden başka bir şey vermedim; şimdi ise, neden böyle bir ihanete uğradığımı anlamaya çalışıyorum. Bu hikaye, bir annenin kalbindeki tarifsiz acının ve aile bağlarının sorgulandığı bir yolculuk.
Oğlumuz Serkan için her şeyimizi verdik, ama şimdi onun gözünde yetersiz ve değersiziz. Elli yaşındayım, eşim elli beş. Hayatımız boyunca sade yaşadık, birbirimize tutunduk, oğlumuzu en iyi şekilde yetiştirmeye çalıştık. Şimdi ise Serkan’ın bizi terk edişinin ardında yatan gerçeklerle yüzleşmek zorundayım.
Hayatım boyunca babamın yokluğuyla mücadele ettim. Yıllar sonra ansızın gelen bir mektup, içimdeki yaraları yeniden açtı ve ailemle yüzleşmemi sağladı. Şimdi, geçmişin gölgesinde kendi yolumu bulmaya çalışıyorum.
Ben Serkan Yıldız, dört çocuk babasıyım ve eşim bizi terk ettiğinden beri yalnız başıma mücadele ediyorum. Bir gece, en büyük oğlum Emir’i kardeşlerine göz kulak olması için evde bıraktım ve o gece yaşananlar hayatımızı altüst etti. Bu hikâye, suçluluk duygusu, aile içi çatışmalar ve ‘İyi bir baba olmak ne demek?’ sorusunun gölgesinde geçen bir hayatın hikâyesidir.
Kocamdan ayrıldığımda iki oğlumla baş başa kaldım. Hayatım boyunca çocuklarım için mücadele ettim, kendi mutluluğumu hep erteledim. Şimdi ise, bayram sofrasında göz göze geldiğimizde, aramızdaki sessizliği ve yılların yükünü derinden hissediyorum.
Hayatımın en zor üç gününü, bayramı kutlamak yerine hastane odasında, sevdiğim kadının başucunda geçirdim. Halime’nin nefesini dinlerken, geçmişimizi ve kaybettiklerimizi düşündüm. Ailem, pişmanlıklarım ve hayatın adaletsizliğiyle yüzleşirken, kendime ve okura sorular sordum.