Her sabah aynı saatte, eski apartman dairesinden çıkıyorum. Yıllar önce çocuklarım gitti, eşim vefat etti; yalnızlık ve geçmişin ağırlığıyla baş etmeye çalışıyorum. Bugün, komşum Ayşe Teyze’nin kapısında duyduğum bir çığlık, hayatımda yeni bir dönüm noktası olacak.
Hayatım boyunca çocuklarım için her şeyimi verdim, ama yaşlandığımda onların yanında olacağını hiç sorgulamamıştım. Şimdi, dört duvar arasında, anılara ve eski fotoğraflara sarılarak yalnızlığın ne demek olduğunu öğreniyorum. Anneliğin en ağır sınavı, belki de en sonunda yalnız kalmakmış.
58 yaşında, yalnız yaşayan bir kadınım. Yıllar önce eşimden ayrıldım ve tek oğlum Emre ile hayatımı yeniden kurdum. Oğlumun evlenmesiyle değişen ilişkimiz ve gelinimle yaşadığım çatışmalar, bana hem anneliğin hem de kadın olmanın ne kadar karmaşık ve güçlü bir yolculuk olduğunu gösterdi.
Altmış yaşıma bastığımda, hayatımın en yalnız dönemine girdiğimi sandım. Çocuklarım kendi hayatlarına daldı, eşimle aramızda yılların yorgunluğu birikti, dostlarım ise birer birer uzaklaştı. Fakat bu yalnızlıkta, kendimi yeniden bulmanın ve özgürlüğün ne demek olduğunu öğrendim.
Altmış yaşındayım ve hayatımın bu döneminde kendimi hiç beklemediğim bir yalnızlığın içinde buldum. İki yetişkin çocuğum ve beş torunum var ama her bayramı, her özel günü tek başıma geçiriyorum. Eşim vefat ettikten sonra hayatımdaki boşluk büyüdü, ailemin kalabalığına rağmen yalnızlıkla mücadele ediyorum.
Otuz yıllık evliliğimin sonbaharında, hayatımın en zor kararını verdim: Eşimden ayrılmak. Yalnızlık, ailemin tepkileri ve geçmişin gölgesinde, İstanbul’un kalabalığında kendimi yeniden bulmaya çalıştım. Bu hikaye, geç kalınmış bir özgürlüğün ve yeniden başlamanın sancılı ama umut dolu yolculuğu.