Ben, Gülseren Yılmaz, altmış iki yaşında bir büyükanneyim. Torunuma karşı hissetmem gereken sevgiyi hissedemediğimi fark ettiğimde, içimdeki utanç ve korku beni kemirmeye başladı. Bu hikaye, ailemin gözünde iyi bir anne ve büyükanne olma çabam ile kendi duygularımla yüzleşmemin acı dolu yolculuğu.
Yıllarca çocukları için her şeyini feda etmiş bir anne olarak, yaşlandıkça onların ilgisizliğiyle yüzleşmek zorunda kaldım. Bir gün, dayanamayarak çocuklarıma bakımım için bir ultimatom verdim ve ailemde büyük bir fırtına koptu. Şimdi, verdiğim kararın doğruluğunu sorgularken, yalnızlık ve aile bağları arasında sıkışıp kaldım.
Benim adım Elif Yıldız. Hayatım, küçük bir Anadolu köyünde, dedemden kalan topraklarda geçti. Bir gün büyük bir inşaat şirketi köyümüze gelip milyonlar teklif edince, ailemdeki çatlaklar gün yüzüne çıktı ve ben, gelenekle gelecek arasında en zor seçimi yapmak zorunda kaldım.
Kendi kanımdan olmasa da kızım gibi sevdiğim Elif’in düğününe davet edilmemek, içimde onulmaz bir yara açtı. Oğlum Murat’ın ikinci evliliğinden gelen bu güzel kız çocuğunu yıllarca bağrıma bastım, ona annelik ettim. Şimdi ise, bir yabancı gibi kapının dışında bırakıldım; insan en çok sevdiklerinden mi incinir?
Yıllar sonra baba ocağına döndüğümde, her şeyin değiştiğini, annemin gözlerinde ise hiç sönmeyen bir özlemin kaldığını gördüm. Eski dostluklar, aile bağları ve kasaba hayatının ağırlığı arasında sıkışıp kaldım. Kendimi, geçmişimle yüzleşirken buldum ve hayatın bana sorduğu en zor soruyla baş başa kaldım.
Altı yıllık evliliğimde huzur sandığım şeyin, bir anda kocamın aileme karşı öfkesiyle yıkılışına şahit oldum. Annemle babamı evime sokmam yasaklandı, arada kalmışlığın acısıyla boğuşuyorum. Şimdi, kendi hayatım ve ailem arasında sıkışıp kaldım, ne yapacağımı bilmiyorum.
Bir sabah, ev telefonum çaldığında hayatımın en büyük sınavıyla karşılaştım. Torunumun başına bir şey geldiğini söyleyen yabancı bir ses, beni çaresizliğe sürükledi. Fakat yılların bana öğrettiği bir şey vardı: Her zaman aklımı kullanmalıydım.