Yıllar sonra baba ocağına döndüğümde, her şeyin değiştiğini, annemin gözlerinde ise hiç sönmeyen bir özlemin kaldığını gördüm. Eski dostluklar, aile bağları ve kasaba hayatının ağırlığı arasında sıkışıp kaldım. Kendimi, geçmişimle yüzleşirken buldum ve hayatın bana sorduğu en zor soruyla baş başa kaldım.
Altı yıllık evliliğimde huzur sandığım şeyin, bir anda kocamın aileme karşı öfkesiyle yıkılışına şahit oldum. Annemle babamı evime sokmam yasaklandı, arada kalmışlığın acısıyla boğuşuyorum. Şimdi, kendi hayatım ve ailem arasında sıkışıp kaldım, ne yapacağımı bilmiyorum.
Bir sabah, ev telefonum çaldığında hayatımın en büyük sınavıyla karşılaştım. Torunumun başına bir şey geldiğini söyleyen yabancı bir ses, beni çaresizliğe sürükledi. Fakat yılların bana öğrettiği bir şey vardı: Her zaman aklımı kullanmalıydım.