Adım Elif. Yirmi beş yıldır İstanbul’da yaşıyorum, ama köklerim Anadolu’nun küçük bir köyünde. Gelinim Zeynep’in beni küçümseyen sözleriyle sarsıldığımda, geçmişimle yüzleşmek ve ailemle bağlarımı koparıp koparmamaya karar vermek zorunda kaldım. Kardeşim Mustafa kapımda bir sepet elmayla belirdiğinde, affetmek mi yoksa geçmişi tamamen geride bırakmak mı gerektiğini sorguladım.
Ben, Yasemin. Annemle babamı kaybettikten sonra, çocukluğumun evinde kardeşim Emre’nin gölgesinde yaşamaya başladım. Şimdi ise, bana ait sandığım o evde bir yabancı gibi kira ödemem isteniyor; geçmişin sıcaklığıyla bugünün soğukluğu arasında sıkışıp kaldım.
Kayınvalidemin çocuklarımı ‘gerçek torun’ olarak görmemesiyle başlayan içsel çatışmamı ve aile içindeki görünmez duvarları anlatıyorum. Eşim Murat’la aramızdaki sevgiye rağmen, annesinin soğukluğu ve dışlayıcı tavrı beni her geçen gün daha da yalnızlaştırıyor. Bu hikaye, ailede aidiyet, önyargı ve sevgiyle mücadele eden bir kadının iç dünyasını gözler önüne seriyor.
Kardeşim Elif ve eşi Murat’la aynı evde yaşarken, onların bebek beklediğini öğrenmemle hayatım altüst oldu. Annemin, ‘Belki de Elif haklıdır, onların ailesi büyüyor, sen hâlâ onlarla mı yaşayacaksın?’ sözleriyle içimdeki huzursuzluk büyüdü. Kendi evimde, kendi ailemde yabancılaşmanın acısını ve ait olamamanın ağırlığını anlatıyorum.
İtalya’dan döndüğümde, köyde annemin evinde beni bekleyen sıcaklık ve huzur sandığım kadar kolay değildi. Yıllar sonra döndüğüm memlekette, çocuklarım ve annemle yüzleştiğim gerçekler, içimdeki boşluğu daha da derinleştirdi. Bu hikaye, aile bağlarının, göçün ve aidiyetin acı-tatlı yüzünü anlatıyor.