Gece yarısı, elinde bavulumla apartmanın kapısında kalakaldığım o anı asla unutamıyorum. Hayatımı paylaştığım, en zor günlerimde arkamda durduğuna inandığım Erhan, bana yüzünde yabancı bir ifadeyle son sözünü söyledi: ‘Artık burada bir yerin yok, Elif.’ On yılımı, tüm birikimimi ve umudumu adadığım adam, annesinin mirasını aldıktan sonra benliğimi bir çırpıda sildi. Ama işin aslı, yazılı olan son bir cümleyle onun dünyası da sessizce yıkıldı. O an içimde hissettiğim adalet duygusu, şimdi hayatta yürüdüğüm her adımda bana güç veriyor.