Adım Ayşe ve o gece İstanbul’da polis tarafından sebepsiz yere çevrildiğimde, yakamda taşıdığım her hakkım ağır bir yüke dönüştü. Bir yandan korku ve baskı ruhumu daraltırken, diğer yandan susmama cesaret eden küçük, titrek bir umut vardı içimde. Bu, bir kadın olarak haklarım için verdiğim, vicdanım, ailem ve toplum arasında sıkışıp kaldığım çetin bir hesaplaşmanın hikâyesidir.
Babamın ihanetini öğrendiğim gece hayatımın dönüm noktası oldu. Ailemle aramdaki sadakat, duygusal manipülasyon ve üzerimdeki baskı arasında sıkışıp kaldım. Bu hikaye, kalp kırıklığı, direniş ve özgürlük arayışımın hikayesidir.
Her şey kayınvalidemin cenazesinde başladı. O gün, ailemizin yıllardır sakladığı sırlar ve kırgınlıklar bir bir ortaya döküldü. Şimdi, eşim ve görümcem arasında kalmışken, vicdanımın sesini dinlemeye çalışıyorum.
İki yıl boyunca hasta babaanneme bakan tek kişi bendim. Şimdi ise, onun mirası ortaya çıkınca, yıllardır yüzünü görmediğim akrabalarım bir anda ortaya çıktı ve herkes payını istiyor. Adaletin ne olduğunu, aile olmanın ne demek olduğunu sorguluyorum.
Beş yıl önce eşim Emre ile ailesine büyük bir borç verdik. Şimdi, aile bağlarımız ve evliliğimiz bu borcun gölgesinde çatırdıyor. Her gün, aile sevgisiyle adalet duygusu arasında sıkışıp kalıyorum.
Beş yıl önce kayınvalidem ve kayınpederime büyük bir borç verdik. Şimdi eşim bu borcu silmek isterken, annem sürekli bana baskı yapıyor ve hakkımızı aramamı istiyor. Arada kalmışlığım, aile bağları ve adalet duygum arasında beni her geçen gün daha da zorluyor.
Bir Perşembe akşamı, ailemin bana verdiği haberle dünyam başıma yıkıldı. Yıllarca birlikte baktığımız babaannemin evi sadece erkek kardeşime bırakılacaktı. Şimdi adalet ve aile arasında sıkışıp kaldım, içimdeki fırtınayla baş etmeye çalışıyorum.
