Oğlumun Evi, Yabancı Yuvam: Bir Anne Yalnızlığı
“Anne, lütfen… Bu sefer gerçekten gitmen gerekiyor.”
Oğlum Emre’nin sesi, mutfağın soğuk fayanslarında yankılandı. Elimdeki çay bardağı titredi, içindeki sıcaklık avuçlarımı yakarken, içimdeki soğukluk tüm bedenimi sardı. O an, yıllardır içimde biriktirdiğim korkunun gerçeğe dönüştüğünü anladım. İstanbul’a, oğlumun ve gelinim Zeynep’in yanına taşınalı üç ay olmuştu. Onlara destek olmak, yeni doğan torunum Defne’ye bakmak için gelmiştim. Kendi evimi, alışkanlıklarımı, Bursa’daki dostlarımı geride bırakmıştım. Ama şimdi, bayramdan sadece iki gün önce, oğlumun gözlerinde bana yer olmadığını gördüm.
“Emre, ne diyorsun sen? Ben… Sadece yardım etmek istedim. Zeynep çok yorgundu, Defne de hastaydı geçen hafta…”
Zeynep’in gözleri yere kaydı. Sessizliği, bana olan kırgınlığını anlatıyordu. Son zamanlarda aramızda sürekli bir gerginlik vardı. Benim yemeklerimi beğenmiyor, bebeğe fazla karıştığımı söylüyordu. Oysa ben sadece annelik içgüdüsüyle hareket ediyordum. Her sabah erkenden kalkıp evi topluyor, Defne’nin altını değiştiriyor, Zeynep’in dinlenmesi için elimden geleni yapıyordum.
Ama galiba fazlaydım. Fazla konuşuyordum, fazla karışıyordum, fazla seviyordum…
Emre’nin sesi bir kez daha yükseldi: “Anne, bak… Zeynep’le de konuştuk. Senin iyi niyetini biliyoruz ama artık kendi düzenimizi kurmak istiyoruz. Lütfen anlayış göster.”
O an içimde bir şeyler koptu. Oğlumun bana ‘misafir’ muamelesi yapması, yıllarca tek başıma büyüttüğüm çocuğumun gözlerinde bir yük olduğumu görmek…
Bir an için geçmişe gittim. Emre’yi tek başıma büyüttüğüm yıllara… Eşim Ahmet’in ani vefatından sonra her şeyimi oğluma adamıştım. Onun için çalışmış, onun için yaşamıştım. Üniversiteyi kazandığında gururdan ağlamıştım. İstanbul’a taşındığında ise içimden bir parça kopmuştu ama onun mutluluğu için susmuştum.
Şimdi ise, kendi evinde fazlalık olduğumu hissetmek…
Zeynep sessizce mutfağı terk etti. Emre ise bana bakmaya devam etti. Gözlerinde suçluluk vardı ama kararlıydı.
“Anne, lütfen eşyalarını topla. Sana otobüs bileti aldık. Yarın sabah Bursa’ya dönebilirsin.”
Bir anneye oğlunun evinde yer olmadığını söylemek… Bunu hangi kalp kaldırabilir? O gece valizimi hazırlarken ellerim titredi. Her kıyafeti katladığımda, her fotoğrafı elime aldığımda gözyaşlarım aktı. Defne’nin küçük çoraplarını katlarken burnuma bebek kokusu geldi; o an torunumun ilk gülüşünü hatırladım.
Sabah erkenden kalktım. Zeynep bana bakmadan mutfağa girdi. Emre ise sessizce valizimi kapıya çıkardı. Kapıdan çıkarken Defne’nin ağlama sesiyle duraksadım. Bir an dönüp ona sarılmak istedim ama Zeynep’in bakışları beni durdurdu.
Apartman kapısından çıkarken içimde bir boşluk vardı. Sanki yıllardır emek verdiğim hayatım bir anda elimden alınmıştı.
Otobüs yolculuğu boyunca camdan dışarı baktım. İstanbul’un kalabalığı, gürültüsü arkamda kalırken içimdeki yalnızlık büyüdü. Bursa’ya vardığımda eski apartmanımıza yürüdüm. Kapıyı açınca evin sessizliği beni karşıladı. Her köşe Emre’nin çocukluğundan izler taşıyordu: Duvardaki çizikler, eski oyuncaklar, mutfaktaki çatlak fincan…
İlk günler çok zordu. Sabahları uyanınca evde bir ses bekliyordum; Defne’nin ağlaması ya da Zeynep’in kahve kokusu… Ama sadece sessizlik vardı.
Komşum Ayşe Hanım kapımı çaldı bir gün. Gözlerimdeki şişliği görünce hemen anladı:
“Ne oldu Hatice abla? Neden bu kadar üzgünsün?”
Anlatamadım. Bir annenin oğlunun evinden gönderilmesini hangi kelimeyle anlatabilirdim ki? Sadece başımı salladım.
Günler geçtikçe yalnızlığa alışmaya çalıştım ama içimdeki boşluk büyüdü. Oğlumdan bir telefon bekledim, bir mesaj… Ama aramadı. Bayram sabahı yalnız kahvaltı yaptım. Televizyonda ailelerin bayramlaşmasını izlerken gözyaşlarımı tutamadım.
Bir gün Emre aradı sonunda:
“Anne… Nasılsın?”
Sesi tedirgindi.
“İyiyim oğlum,” dedim yutkunarak, “Siz nasılsınız? Defne nasıl?”
“İyiyiz anne… Zeynep de selam söylüyor.”
Bir süre sessizlik oldu. Sonra Emre ekledi:
“Biliyorum sana haksızlık ettik ama… Zeynep çok zorlandı sen buradayken. Kendi düzenimizi kurmak istedik.”
O an anladım ki bazen en sevdiklerimizin iyiliği için geri çekilmek gerekiyormuş. Ama bu, acıyı azaltmıyor.
Şimdi her sabah eski fotoğraflara bakıyorum, Emre’nin çocukluğunu hatırlıyorum. Torunum Defne’yi göremiyorum ama onun için dua ediyorum.
Bir anne olarak fazlalık olmak… Bunu hangi kalp kaldırabilir? Siz olsanız ne yapardınız? Ben yanlış mı yaptım yoksa zaman mı değişti?