Benim adım Ayşe. Torunum Elif’i o gece bana emanet etmişlerdi; kendimi her zaman dünyanın en iyi babaannesi sanırdım, ta ki Elif ağır hastalanana kadar. O andan itibaren ailemde hiçbir şey eskisi gibi olmadı; her gün vicdan azabı, sevgi ve affedilme umuduyla yaşadım. Şimdi hikâyemi paylaşırken, belki de ilk kez kendimi gerçekten affedebileceğim.