Her sabah saat beşte, gün henüz aydınlanmadan küçük fırınımın önüne kahvaltı bırakıyordum. Altı yıl boyunca kim olduğunu bilmediğim birine umutla, merhametle uzattığım bir ‘günaydın’dı bu. Düğün günümde kapıyı açıp neyle karşılaştığımı asla unutamam.