Çocukluğumun yoksulluğu, sevgisizliği ve yalnızlığıyla büyüdüm. Hayatım boyunca ailemin ilgisizliğiyle mücadele ettim ve kendi değerimi bulmaya çalıştım. Şimdi, geçmişimle yüzleşirken, yaşadıklarımın beni kim yaptığına dair derin bir sorgulama içindeyim.
Hayatımın en zor günlerinden biriydi; annemle birlikte eski apartmanımıza taşındığımızda, mahalle baskısı ve dedikodularla yüzleşmek zorunda kaldım. Küçük kızım Elif’in elini tutarken, geçmişimle ve mahalleli teyzelerin önyargılarıyla mücadele ettim. Bu hikaye, bir kadının yalnızlığı, annelik mücadelesi ve toplumun acımasız yargıları arasında sıkışıp kalışını anlatıyor.
Bir gece, oğlumun bana bağırdığı o an, hayatımın dönüm noktası oldu. Yıllarca mücadele ettiğim aile içi huzursuzluklar, ekonomik sıkıntılar ve yalnızlık duygusu, beni bambaşka bir insan yaptı. Şimdi geçmişime bakıp, ‘Acaba başka türlü olamaz mıydı?’ diye kendime soruyorum.
Yirmi yıl önce geçmişimden kaçarak Amerika’ya göç ettim, kızım Elif için daha iyi bir hayat umuduyla. Şimdi, yaşlandıkça tek hayalim olan memleketime, İstanbul’daki evime dönmek istiyorum ama kızım ve damadım krediyi üstlenmek istemiyor. Kendimi hem ihanete uğramış hem de geçmişimle yüzleşmek zorunda kalmış hissediyorum.
Hayatım boyunca hiç evlenmedim, çocuk sahibi olmadım. Altmış yaşıma yaklaşırken, yalnızlığın bana neler kattığını ve neler götürdüğünü sorgulamaya başladım. Altı ay önce tanıştığım Elif, hayatımda yeni bir sayfa açmamı sağladı, ama geçmişin gölgeleri ve ailemin beklentileriyle yüzleşmek zorunda kaldım.
Ben, Elif. Üç yıl önce doğum iznine ayrıldığımda hayatımın en mutlu dönemine girdiğimi sanıyordum. Ama o günler, evliliğimi ve kimliğimi sorguladığım, karanlık bir döneme dönüştü; şimdi ise eşim Murat ikinci çocuk için ısrar ederken, geçmişin gölgesi hâlâ üzerimde dolaşıyor.
İlk kez sevgilim Elif’in evine gittiğimde, annesi Nermin Hanım’ın koyduğu katı kurallarla yüzleştim. O evde kot pantolon giymek yasaktı; bu yasak, sadece bir kıyafet kuralı değil, ailedeki baskının ve değişime karşı direncin simgesiydi. O gün yaşadıklarım, aile içi çatışmaların ve kendi kimliğimi bulma yolculuğumun başlangıcı oldu.
Yirmi yıl önce kaybettiğim eşimin ardından, kayınvalidem kızımı reddetti. Şimdi ise elinde çiçek ve pasta ile kapımda. Geçmişin yaraları, affetmek ve unutmak mümkün mü?
Bir gece, eşim Mehmet’in eve geç dönmesiyle başlayan endişem, oğlum Emir’in masum soruları ve ailemizin içinde büyüyen sessiz çatlaklarla yüzleşmemi sağladı. O gece yaşananlar, yıllardır görmezden geldiğimiz sorunları gün yüzüne çıkardı. Şimdi, geçmişin yüküyle geleceğe nasıl bakacağımı sorguluyorum.
Benim adım Gülseren. Elli beş yaşında, İstanbul’un kenar mahallelerinden birinde, yıllardır yalnız yaşayan bir kadınım. Hayatım boyunca taşıdığım en büyük sırrım, doğumumun olduğu gün ortaya çıktı ve ailemle, komşularımla, hatta kendimle yüzleşmek zorunda kaldım.
Bir biyoloji dersinde öğrendiğim bir gerçek, ailemle ilgili yıllardır saklanan büyük bir sırrı ortaya çıkardı. O günden sonra hayatımda hiçbir şey eskisi gibi olmadı; güven, aidiyet ve sevgi kavramlarını yeniden sorguladım. Bu hikâyede, bir sırrın insanın hayatını nasıl altüst edebileceğini ve yeniden ayağa kalkmanın ne kadar zor olduğunu anlatıyorum.
Bir sabah, annemin öfkesiyle uyanan evimizde huzurun nasıl yok olduğunu, ailemin paramparça oluşunu ve annemle aramızdaki kopuşu anlatıyorum. Her gün biraz daha yabancılaştığım, çocukluğumun sıcaklığını kaybeden evde, annemin sevgisiyle öfkesi arasında sıkışıp kaldım. Şimdi, geçmişin gölgesinde, aile olmanın ne demek olduğunu sorguluyorum.