Bir sabah annemin gözlerimin içine bakıp, ‘Bizi ne zaman göreceksin, oğlum?’ demesiyle hayatımın en zor dönemine girdiğimi anladım. Hem işte başarılı olmaya çalışıyor, hem de ailemin benden beklediği evlat olmaya çabalıyordum; ama ikisinin arasında eziliyordum. İnancım ve dua, bu karmaşanın içinde bana yol gösterdi, ama her şey sandığınız kadar kolay olmadı.
Kucağımda minik kızım Elif uyurken, gözlerim pencereden dışarıya dalmıştı. Kocam Emre’nin beni ve Elif’i ansızın terk edişinin ardından, kayınvalidem Şükran Hanım’ın kapıma gelip acımı yüzüme vurmasıyla dünyam altüst oldu. Şimdi, yalnızlığın ve ihanetten doğan acının içinde, kendime ve kızım için bir çıkış yolu arıyorum.
Adım Gülseren Yılmaz, 62 yaşındayım ve ilk defa kendim için nefes alıyorum. Yıllarca eş, anne ve gelin olarak hep başkalarını düşündüm, kendi isteklerimi hep erteledim. Şimdi ise, yılların getirdiği yalnızlık, aile içi çatışmalar ve gözyaşları arasında kendimi bulmanın ne demek olduğunu anlatacağım.
Her şeyin yolunda gideceğini sandığım bir yaz tatilinde, kayınvalidemin ani gelişiyle hayatım altüst oldu. Eşim Elif ve kızımız Zeynep’le huzurlu bir tatil hayal ederken, aile içi çatışmalar ve eski yaralar gün yüzüne çıktı. O yaz, hem kendimi hem ailemi yeniden tanıdım, ama en çok da affetmenin ne kadar zor olduğunu öğrendim.
Kocamın bana değil, başkasına ait olduğunu hissettiğim o anı asla unutamayacağım. Her gün pencereden onları izlerken içimde büyüyen kıskançlık ve çaresizlikle boğuşuyordum. Hayatımın en zor kararını vermek zorunda kaldım: ya susup içimde ölecektim, ya da sesimi duyuracaktım.
Altı yaşında babamın evi terk ettiği o akşam, hayatımın geri kalanını şekillendiren bir boşlukla tanıştım. Annemle baş başa kaldığımız o sessiz evde, çocukluğumun ne demek olduğunu unuttum; çünkü bir anda büyümek zorunda kaldım. Yıllar geçtikçe, babamın yokluğunda kendimi ona kanıtlamaya çalışırken, içimdeki o eksikliği hiçbir başarı dolduramadı.
Ben Elif, 38 yaşında, İstanbul’da yaşayan bir kadınım. Evliliğimden sonra kayınvalidem Necla Hanım’ın evimizdeki baskın varlığı, hem sabrımı hem de evliliğimi sınadı. Bu, onun bitmek bilmeyen istekleriyle baş etmeye çalışırken yaşadığım duygusal fırtınanın hikayesi.
Babamın yıllarca süren emeğini ve sessiz fedakarlığını hep göz ardı ettim. Onun emekli maaşıyla nasıl geçindiğini hiç sormadım, ta ki iş yerinde bana ‘Babanıza yardım ediyor musunuz?’ diye sorulana kadar. O an, içimdeki utanç ve pişmanlıkla yüzleştim.
Kapının önünde yine o valiziyle dikilen kayınbiraderimi görünce içimdeki öfkeyi zor bastırdım. Onu evimizde ağırlamaktan bıktım ama eşimle aramız bozulmasın diye hep sustum. Artık bu yükü daha fazla taşıyamayacağımı hissediyorum.
28 Nisan 1987’de, mutfakta akşam yemeği hazırlarken hayatımın en büyük sırrı ortaya çıktı. O gün, eşim Mehmet’in telefonda duyduğu bir cümleyle tüm düzenimiz yerle bir oldu. Şimdi, yıllar sonra, hâlâ o anın yankılarını içimde hissediyorum.
Adım Gülten. Kızım Elif’in hayatındaki en önemli anlardan dışlandığımı öğrendiğimde, içimde tarifsiz bir acı hissettim. Yıllarca onun için yaşadım, ama şimdi kendime sormadan edemiyorum: Ben nerede hata yaptım?
Adım Zeynep, 37 yaşındayım ve İstanbul’un kenar mahallelerinden birinde, eşim Murat ve iki çocuğumla yeni aldığımız evde yaşıyorum. Hayalini kurduğum huzurlu aile ortamı, kayınvalidem ve kayınpederimin bir sabah bavullarıyla kapımızda belirip, hiçbir uyarı yapmadan bizimle yaşamaya başlamasıyla altüst oldu. Bu hikâyede, aile içi çatışmalar, sessiz öfkeler, kırgınlıklar ve kendime sorduğum o acı sorunun cevabını arıyorum: Bir aile için ne kadar fedakârlık yapılabilir?