On dokuz yaşında evlendiğimde, hayatımın en güzel günlerini yaşayacağımı sanmıştım. Ama oğlumun doğmamışken sağlık sorunları olacağını öğrendiğimizde, eşim ve kayınvalidemin gerçek yüzüyle tanıştım. O andan itibaren, yalnızlık ve mücadeleyle örülü bir hayatta ayakta kalmaya çalıştım.
Düğünümde, kadehimi kaldırıp aileme ve eşime teşekkür ederken, kayınvalidemin beklenmedik tepkisiyle tüm salon buz kesti. O an, yıllardır biriktirdiğim duygular, aile çatışmaları ve kendi kimliğimle yüzleşmem gerektiğini anladım. O gece, sadece bir düğün değil, hayatımın en büyük sınavıydı.
Bir sabah, eşimden gelen beklenmedik bir boşanma mektubuyla hayatım altüst oldu. Onun sessizce gitme çabası, içimde yıllardır biriktirdiğim acıların ve öfkenin patlamasına sebep oldu. Bu hikaye, ihanetin ve suskunluğun gölgesinde, bir kadının kendi sesini bulma mücadelesini anlatıyor.
Hayatım boyunca, etrafımdaki büyüklerin söylediklerini hep kulak ardı ettim. Her biri kendi acısından, kendi tecrübesinden süzülen altı farklı öğüdü duymadım ya da duymak istemedim. Şimdi, geçmişin yankılarıyla yüzleşirken, o sözlerin ağırlığı altında eziliyorum.
Ben, üç çocuk annesi Sevil, oğlum Emir’i sekiz yaşına kadar emzirdim. O zamanlar doğru bildiğim şeyin, ailemde ve çevremde ne kadar büyük yaralar açtığını yıllar sonra fark ettim. Şimdi geçmişime bakıp, anneliğin ağırlığı ve pişmanlığıyla yüzleşiyorum.
Bir sabah kahve kokusuyla başlayan hayatım, dostlarımla birlikte kahve telvesinin 15 farklı kullanımını keşfetmemizle bambaşka bir yola saptı. İyi niyetle başladığımız bu yolculuk, beklenmedik sonuçlar ve kırgınlıklarla dolu bir felakete dönüştü. Şimdi geriye dönüp baktığımda, bir telvenin dostlukları nasıl gölgeleyebileceğini sorguluyorum.
Kırklı yaşlarımda, ablamla birlikte kendi ailelerimizi kurmuş, hayatlarımızı rayına oturtmuştuk. Her şeyin yolunda olduğunu sanırken, annemin bir cumartesi sabahı ağlayarak aramasıyla tüm dünyam altüst oldu. O gün öğrendiğimiz sır, ailemizin geçmişine ve geleceğine dair bildiğimiz her şeyi sorgulamamıza neden oldu.
Bir akşamüstü Kadıköy vapur iskelesinde, cebimdeki son parayla bir simit alıp aç bir adama uzattım. O an yaptığım iyiliğin, aslında ne kadar yetersiz ve geçici olduğunu, adamın gözlerindeki çaresizlikle anladım. Bu hikaye, bir iyilikle başlayan ama toplumsal gerçeklerle yüzleştiğim bir akşamın hikayesidir.
Kızımın, neredeyse benim yaşımda bir adamla evlenmek istemesiyle hayatımız altüst oldu. Eşimle birlikte hem kızımızı kaybetme korkusuyla hem de toplumun baskısıyla yüzleşmek zorunda kaldık. Bu hikaye, bir anne olarak yaşadığım içsel çatışmayı ve ailemizin verdiği zorlu mücadeleyi anlatıyor.
On yıl önce evlendiğimde, düğünümüzde bize verilen gizemli bir kutu vardı: ‘İlk tartışmanızda açın’ yazıyordu. Yıllar geçti, kutu hâlâ açılmadı ama bu, hiç tartışmadığımızdan değil. Aslında, kutunun açılmaması, evliliğimizdeki en derin sessizliğin ve içimize attığımız duyguların sembolü oldu.
Hayatım boyunca iyi bir eş ve anne olmaya çalıştım. Kocamın kıskançlığı ve huzursuzluğu evliliğimizi zorlasa da, ona sadık kaldım. Ama asıl sınavım, oğlumuz Emre’nin düğününde öğrendiğim gerçekle başladı.
Hayatım boyunca, erkeklerin kadınlarda aradığı o ulaşılmaz kusursuzluğu anlamaya çalıştım. Ailem, çevrem ve yaşadığım ilişkilerde hep bir eksiklik duygusuyla savaştım. Şimdi, geçmişe dönüp baktığımda, gerçekten neyin peşinde olduğumuzu ve bunun bizi nasıl yalnızlaştırdığını sorguluyorum.