Gözlerimi Kapattığım Gerçekler: Bir Kadının Sessiz Çığlığı

“Yeter artık, Nevin! Her şeyi abartıyorsun!” diye bağırdı Erhan, mutfak masasının başında yumruğunu sıkarak. O an gözlerim doldu ama ağlamadım. Yıllardır ağlamamayı öğrenmiştim. Sadece içimde bir yer daha öldü. O an, çocuklarımın odasında sessizce oynadığını duydum. Onlar için susmalıydım, değil mi? Hep öyle yapıyordum zaten.

Erhan’ın telefonuna gelen mesajları ilk kez üç yıl önce görmüştüm. “Canım, bu akşam yine mi işin var?” yazıyordu bir kadın. O gece sabaha kadar uyuyamadım. Sabah kahvaltısında Erhan’ın gözlerinin içine bakarak, “Bir sorun mu var?” diye sordum. O ise bana, “Senin kuruntuların bitmeyecek galiba,” dedi. O günden sonra her şey değişti ama hiçbir şey değişmemiş gibi davrandım.

Annem hep, “Yuvanı koru kızım, erkekler hata yapar,” derdi. Ben de annemin sözünü tuttum. Çocuklar büyüsün, okulları bitsin, sonra bakarız dedim kendi kendime. Ama yıllar geçti, ihanetler arttı. Bazen eve geç gelirdi, bazen parfüm kokusu değişirdi. Sorduğumda ise ya iş toplantısı vardı ya da arkadaşlarıyla maç izlemişti. Bir keresinde gece yarısı eve geldiğinde ceketinin cebinden bir otel kartı buldum. Yutkundum, hiçbir şey demedim.

Bir gün komşumuz Ayşe abla bana, “Nevin, iyi misin? Çok solgun görünüyorsun,” dediğinde gülümsedim. “İyiyim, biraz yorgunum sadece,” dedim. Oysa içimde fırtınalar kopuyordu. Kimseye anlatamadım. Anneme bile… Çünkü biliyordum ki herkes bana sabretmemi söyleyecekti.

Bir sabah çocukları okula bırakmak için aceleyle evden çıktım. Kaldırımda yürürken ayağım kaydı ve yere düştüm. Acı öyle şiddetliydi ki bağırdım: “Yardım edin!” Etrafımdan insanlar toplandı, biri ambulans çağırdı. Gözlerim karardı, bir ara bilincimi kaybettim.

Kendime geldiğimde hastanedeydim. Yanımda annem vardı, gözleri yaşlıydı. “Kızım, ne oldu sana?” dedi titrek bir sesle. Erhan ise yoktu. Aradılar, ulaşamadılar. O geceyi hastanede yalnız geçirdim.

Ertesi sabah Erhan geldi; yüzünde suçlu bir ifade yoktu. “Gece çok yoğundum, haber veremedim,” dedi kısaca. Annem ona öyle bir baktı ki, ilk kez annemin gözlerinde bana hak verdiğini gördüm.

Bacağım alçıdaydı ve en az iki ay yürüyemeyecektim. Eve döndüğümde her şey daha da zorlaştı. Çocuklar bana yardım etmeye çalıştı ama Erhan neredeyse hiç evde yoktu. Bir akşam oğlum Emir yanıma gelip, “Anne, babam neden hep dışarıda?” diye sorduğunda boğazım düğümlendi. “İşi var oğlum,” dedim ama gözlerim doldu.

Bir gece yarısı uykudan uyandım; evde bir sessizlik vardı ki anlatamam. Pencereden dışarı baktım, Erhan’ın arabası yoktu. O an içimde bir şey koptu. Yıllardır sustuğum her şey birden boğazıma düğümlendi.

Ertesi gün Ayşe abla elinde bir tabak börekle kapımı çaldı. İçeri girdi ve bana sarıldı. “Nevin, ben her şeyi biliyorum,” dedi fısıltıyla. “Erhan’ı geçen hafta başka bir kadınla gördüm.” Gözlerimden yaşlar süzüldü; ilk kez biriyle her şeyi konuştum o gün.

O günden sonra kendime söz verdim: Artık susmayacaktım. Çocuklarımı karşıma aldım ve onlara dürüstçe konuştum: “Babanızla aramızda bazı sorunlar var ama sizi çok seviyorum.” Emir ağladı, kızım Zeynep ise bana sarıldı.

Erhan eve geldiğinde onu bekliyordum. “Konuşmamız lazım,” dedim kararlı bir sesle. Önce alaycı bir şekilde güldü: “Yine mi başlıyoruz Nevin?” Ama bu kez farklıydı; ben farklıydım.

“Yeter artık Erhan! Yıllardır seni affettim, çocuklar için sustum ama artık kendimi de düşünmek istiyorum,” dedim titreyen bir sesle ama gözlerim kararlıydı.

Erhan önce şaşırdı, sonra öfkelendi: “Ne demek istiyorsun? Boşanmak mı istiyorsun?”

“Evet,” dedim sessizce ama net bir şekilde.

O gece uzun uzun düşündüm; korktum, ağladım ama sonunda hafifledim. Annem yanımdaydı; ilk kez bana sarılıp, “Kızım, senin yanında olacağım,” dedi.

Boşanma süreci zordu; ailemden bazıları beni suçladı: “Çocukların için biraz daha sabretseydin ya!” dediler. Ama ben artık kendimi suçlamıyordum.

Şimdi yeni bir hayat kuruyorum; çocuklarım yanımda, annem destek oluyor. Bazen geceleri yalnız kaldığımda geçmişi düşünüyorum: Hangi noktada kendimden vazgeçtim? Neden yıllarca sustum?

Siz olsaydınız ne yapardınız? Bir kadın ne zaman susmaktan vazgeçmeli? Lütfen düşüncelerinizi paylaşın; belki de başka bir kadının sessiz çığlığına umut olursunuz.