Zamanın Kırıldığı Akşam: Bir Kasaba Hikayesi
“Neden hâlâ orada dikiliyorsun, Baran?” Annemin sesi, arkamdan ince bir sitemle yükseldi. Elimdeki eski saatleri camın ardından izlerken, içimdeki zaman da sanki durmuştu. Kasabamızda sonbahar akşamları hep böyle olurdu; nemli hava, erken inen karanlık ve sararmış yaprakların hışırtısı. Ama bu akşam farklıydı. Babamın ölüm yıldönümünden bir gün önce, kendimi yine aynı vitrinin önünde bulmuştum.
Annemin yanına döndüm, gözlerinde yorgunluk ve biraz da öfke vardı. “Gel artık, üşüyeceksin,” dedi. Sanki üşümek, içimdeki soğuğun yanında hiçbir şeydi. Eve doğru yürürken, her adımda çocukluğumun izlerini hissettim; babamın bana saatlerin içini gösterdiği o eski günler, annemin mutfakta sessizce ağladığı geceler ve kardeşim Ekin’le kavga ettiğimiz o dar koridorlar…
Eve vardığımızda, Ekin çoktan gelmişti. Masada oturuyor, telefonuna bakıyordu. Annem sofrayı hazırlarken, ben de ona yardım etmeye çalıştım ama ellerim titriyordu. Annem birden durdu, bana baktı: “Baran, bu gece kavga istemiyorum. Babanızın hatırası için…”
Ekin başını kaldırmadan konuştu: “Ben zaten konuşacak bir şey bulamıyorum ki.” Sesi buz gibiydi. Annem gözlerini kaçırdı, ben ise içimde biriken öfkeyi bastırmaya çalıştım.
Yemek boyunca kimse konuşmadı. Sadece çatal bıçak sesleri ve duvardaki eski saatin tıkırtısı vardı. O saat… Babamın elleriyle tamir ettiği, şimdi ise her saniyesiyle geçmişi hatırlatan o saat.
Yemekten sonra Ekin odasına çekildi. Annem ise mutfağa geçti. Ben salonda oturup saate baktım. Zaman ilerlemiyor gibiydi. Birden babamın sesi kulaklarımda yankılandı: “Baran, zamanı geri alamazsın ama hatalarını telafi edebilirsin.” O an gözlerim doldu.
Gece yarısıydı. Ekin’in odasından hafif bir ışık sızıyordu. Kapısını çaldım. “Ekin, konuşabilir miyiz?” dedim. Cevap gelmedi. Kapıyı açtım; yatağında oturuyordu, gözleri kızarmıştı.
“Ne var Baran? Yine geçmişi mi konuşacağız?” dedi alaycı bir sesle.
“Hayır,” dedim, “sadece… sadece özür dilemek istiyorum. Babam öldüğünde seni yalnız bıraktım. Anneme destek olmaya çalışırken seni unuttum.”
Ekin başını çevirdi, gözyaşlarını saklamaya çalıştı. “Senin için her şey hep daha kolaydı Baran. Herkes senden bir şeyler bekledi; ben ise sadece gölgeydim.”
O an anladım ki, yıllardır süren sessizlik ve kırgınlık sadece babamın kaybından değil, birbirimizi anlamamamızdan kaynaklanıyordu.
Sabah olduğunda annem kahvaltı hazırlamıştı ama yüzü solgundu. “Bugün mezarlığa gideceğiz,” dedi sessizce.
Mezarlığa vardığımızda rüzgar iyice sertleşmişti. Babamın mezarı başında üçümüz de sustuk. Annem dua ederken elleri titriyordu. Ekin ise yere bakıyordu.
Birden annem ağlamaya başladı: “Siz kavga ettikçe babanızın ruhu huzur bulamıyor! Ben yıllarca sustum, sizi korumak için… Ama artık dayanacak gücüm kalmadı!”
O an Ekin’le göz göze geldik. İlk defa birbirimizin acısını gerçekten gördük.
Mezarlıktan dönerken annem arkamızdan seslendi: “Hayat kısa çocuklarım, zaman geri gelmiyor…”
O akşam evde eski fotoğraflara baktık. Babamın gençliğinden kalma bir fotoğraf elime geçti; arkasında kendi el yazısıyla şunlar yazılıydı: “Aile olmak, birlikte susmak değil; birlikte konuşabilmektir.”
O gece Ekin’le uzun uzun konuştuk; çocukluğumuzdan, korkularımızdan, annemizin yalnızlığından… Yılların yükünü sırtımızdan atmaya başladık.
Şimdi düşünüyorum da; zaman gerçekten geri gelmiyor ama belki de en önemli olan şey, geçmişin yükünü taşımak yerine birbirimizi affedebilmek.
Siz hiç sevdiklerinizle konuşmak için geç kaldığınız oldu mu? Ya da affetmek için zamanı beklerken neleri kaybettiniz?