Bir Tatilin Beni Ailemin Kara Koyunu Yapışının Hikayesi
“Sen ne yaptığını sanıyorsun, Elif?” Annemin sesi, mutfakta yankılandı. Elimde bavulum, kapının önünde dikiliyordum. Babam gazeteyi bir kenara bırakıp bana baktı, ablam Zeynep ise telefonunu bırakıp gözlerini devirdi. O an, yıllardır içimde biriken yorgunluğun, fedakarlığın ve sessizliğin ağırlığıyla nefes almakta zorlandım.
“Anne, ben sadece… Sadece biraz dinlenmek istiyorum. Yıllardır çalışıyorum, hiç kendime zaman ayırmadım. Bu tatili hak ettiğimi düşünüyorum.”
Annemin yüzü asıldı. “Bizimle Ayvalık’a gelmeyecek misin? Her yıl birlikte gideriz, bu sene de öyle olmalı!”
Babam araya girdi: “Elif, aileni böyle bırakıp nereye gidiyorsun? İnsan ailesini bırakır mı?”
O an içimde bir şeyler koptu. Yıllardır kendi isteklerimi hep ertelemiştim. Üniversiteyi kazanırken bile ailemin istediği bölümü seçmiştim; iş bulduğumda maaşımın yarısını eve vermiştim; ablam evlenirken düğün masraflarına katkı sağlamıştım. Hep onların mutluluğu için yaşadım. Ama artık nefes alamıyordum.
“Ben bu sefer kendi istediğimi yapmak istiyorum,” dedim titreyen bir sesle. “Küçük bir Ege kasabasına gideceğim. Tek başıma.”
Zeynep alaycı bir kahkaha attı: “Sen tek başına ne yapacaksın ki? İki gün sonra sıkılıp dönersin.”
Annem gözyaşlarını silerken, “Bizi düşünmüyorsun bile,” dedi. “Senin yüzünden bu evde huzur kalmadı.”
O an bavulumu yere bıraktım ve derin bir nefes aldım. “Yıllardır sizin için yaşadım. Bir kez olsun kendim için bir şey yapmak istiyorum. Bu kadar mı bencilim?”
Babam ayağa kalktı, sesi sertti: “Biz senin iyiliğini düşünüyoruz! Dışarısı güvenli değil, başına bir şey gelirse ne yaparız?”
Gözlerim doldu. “Ben artık büyüdüm baba. Kendi kararlarımı almak istiyorum.”
O gece evde buz gibi bir hava esti. Kimse benimle konuşmadı. Sabah erkenden kalkıp sessizce çıktım evden. Otobüs terminaline giderken içimde hem bir özgürlük hem de tarifsiz bir suçluluk duygusu vardı.
Küçük bir Ege kasabasına vardığımda denizin kokusu, martıların sesi bana çocukluğumu hatırlattı. İlk kez kendimle baş başaydım. Sahilde yürürken, kafamda annemin sözleri yankılanıyordu: “Bizi düşünmüyorsun bile…”
Bir kafede oturup çayımı içerken telefonum çaldı. Ablam arıyordu. Açtım.
“Elif, annem hasta oldu. Senin yüzünden tansiyonu fırladı.”
Yutkundum. “Ablacığım, ben sadece biraz dinlenmek istedim.”
“Senin bencilliğin yüzünden ailemiz dağılıyor! Hemen dön!”
Telefonu kapattım. Gözyaşlarımı tutamadım. Gerçekten bencil miydim? Yıllarca onların mutluluğu için yaşadım, şimdi bir hafta kendime ayırınca mı bencil oldum?
O akşam pansiyonun küçük balkonunda otururken yan odadan yaşlı bir teyze çıktı. Göz göze geldik.
“Evladım, iyi misin?” dedi.
Başımı salladım ama gözlerim dolduğunu fark etti.
“Evlatlar bazen kendi yollarını seçmeli,” dedi yavaşça. “Ben de gençken ailemin istediği gibi yaşadım, ama sonunda pişman oldum. Kendi hayatını yaşamak suç değil.”
O gece uzun uzun düşündüm. Annem gerçekten hasta mıydı yoksa suçluluk duymam için mi böyle söylüyorlardı? Babamın sözleri, ablamın suçlamaları… Hep aynı döngüdeydik: Ben veriyor, onlar alıyordu.
Ertesi gün deniz kenarında otururken küçük bir çocuk yanıma geldi.
“Teyze, neden üzgünsün?” dedi masumca.
Gülümsedim: “Bazen insanlar sevdiklerini üzmekten korkar ama kendini de mutlu etmek ister.”
Çocuk anlamadı tabii ama ben kendi kendime ilk kez dürüst oldum: Ben de mutlu olmayı hak ediyordum.
Tatilden döndüğümde evde soğuk bir hava vardı. Annem konuşmuyordu, babam surat asıyordu, Zeynep ise beni görmezden geliyordu. Sanki eve yabancı biri gelmişti.
Bir akşam yemek masasında sessizlik içinde otururken dayanamadım:
“Ben artık kendi hayatımı yaşamak istiyorum,” dedim kararlı bir sesle. “Sizi seviyorum ama ben de varım.”
Babam öfkeyle masadan kalktı: “Sen bu ailenin yüz karasısın! Herkes seni konuşuyor mahallede!”
Annem gözyaşları içinde: “Bizi düşünmeden nasıl böyle davranırsın?”
O an anladım ki; ne yaparsam yapayım onların gözünde artık kara koyundum. Ama ilk kez kendim için doğru olanı yapmıştım.
Şimdi odamda yalnız otururken düşünüyorum: Bir insan ailesinin mutluluğu için kendi hayatından vazgeçmeli mi? Yoksa bazen bencil olmak da bir hak mı? Siz olsanız ne yapardınız?